Het kleine gele badeendje is de ster !

Weer boven de grond wacht het kleine gele badeendje op het geheime moment.

De mol heeft hem net uitgelegd waarom zometeen iedereen naar de fontein rent :

wanneer de zon helemaal onder is, en je drinkt van het water van de fontein …

dan mag je een wens doen : voor één dag mag je zelf weten wie of wat je wil zijn.

Maar, ben je de volgende dag voor het donker niet terug bij de ‘Wensfontein’,

neem dan maar afscheid van iedereen want je veranderd voorgoed in marsepein.

Dit geheime moment is zeer speciaal en maar één keer per jaar en dat is nu bijna.

Nog maar een klein stukje van de zon te zien, iedereen staat al klaar en … JA !!!

Iedereen die een slok  van het toverwater heeft genomen ligt nu op het gras.

Na zijn slok water vindt ook het badeendje een plekje en nestelt zich op ‘n tas.

Hij gelooft eigenlijk niet in dit wonder maar begint ondertussen toch te beven.

Komt natuurlijk door de kou of … zou hij zijn wens toch echt gaan beleven ?

Wat zou het badeendje nou hebben gewenst : vliegen als een vogel over zee ?

Of rijden als een auto ? Of stralen als een ster ? Nee, hij heeft een beter idee !

Hij wil in Sesamstraat wonen, naast Tommie en die vogel met blauwe veren.

Beroemd zijn voor 1 dag, zodat hij via de televisie alle kinderen iets kan leren.

Ojee-ojee, hij ziet felle lichtflitsen en kleine sterretjes en het lijkt of hij zweeft.

Wat gebeurt er ? Gaat dit wel goed ? Als het gele badeendje dit maar overleefd ?

Zijn oogjes draaien steeds sneller en dan … FLATSJjoeperdieflepflap-iijjaaaat !

Hij glijdt …roetsjjj, door een tunnel en dan opeens … staat hij in Sesamstraat ?!

Het badeendje ziet Pino, Tommie, Meneer Aart, Bert & Ernie en Ieniemienie.

Wauwww ! Ongelofelijk, de wens is prima gelukt ! Nu komt hij op televisie.

Zoveel kinderen die kijken, eigenlijk is hij nu ook een beroemde televisie-ster.

Een ster die vertelt wat badeendjes graag willen en wat niet. Oe, het is zover …

Door de zenuwen begint hij stotterend aan zijn verhaaltje waarin hij uitlegt :

‘wij houden niet van gooien, niet van slaan en ook niet van een gevecht’.

Nee, badeendjes willen liefde, een eigen handdoek en niet te vergeten een aai.

Dit willen kinderen zelf toch ook, of klinkt dat als ‘niet leuk’ en ‘te saai’ ?

Op de rug van een grote meeuw vliegt hij spoedig terug naar de ‘Wensfontein’.

Onderweg vraagt het kleine badeendje zich af of zijn plan wel gelukt zou zijn.

‘Plan ? Maar die is toch al gelukt ?’. Nou snap ik er als schrijver ook niks van.

Weet je wat, ik vraag het hem. ‘Zeg, lief klein badeendje, wat is dan je plan ?’. 

Oké, nu snap ik het ! Het gele badeendje heeft mij net zijn slimme plan verteld :

Hij vindt avontuur en gevaar toch niet zo leuk, hij is niet zo’n grote stoere held !

Hij heeft veel geleerd van de afgelopen dagen, alles bij elkaar een wijze les.

‘t Is tijd om naar huis te gaan want hij mist de kinderen en zijn vriendje Spezz.

Hij hoopt dat de kinderen in zijn huis, zoals elke dag, Sesamstraat hebben gezien,

en iets hebben geleerd van zijn tv-optreden en nu wat liever zullen zijn misschien.

En zo eindigt dit verhaal over het badeendje met een lik van Spezz en veilig thuis.

En elke dag een warm bad en met de kinderen Sesamstraat kijken op de buis.

Het kleine gele badeendje gaat ondergronds.

Met beide voetjes op de grond, ons kleine gele badeendje heeft het gered.

Hij loopt de tuin uit en weet je wat hem opvalt ? Weet je waar hij op let ?

De vele kleuren ! Het doet hem denken aan het kleine speelgoedwinkeltje,

waar hij lange tijd geleden ooit stond, tegenover de boeken van Pinkeltje.

In dit winkeltje kon je speelgoed vinden in alle kleuren van alle regenbogen.

En waar niemand vertrok zonder ‘n lach en een blije sprankeling in de ogen.

Het kleine badeendje had het daar prima naar zijn zin ; dit was zijn paleisje !

Helaas, op een dag werd hij gekocht, als cadeautje voor een heel kleine meisje.

Echter, kleine meisjes groeien hard en krijgen ook steeds grotere spierballen.

En toen zij met het badeendje begon te gooien, zelfs gebruikte om te voetballen,

wist hij dat hij de eerste de beste kans zou aangrijpen om uit dat huis te komen.

En nu loopt hij dus buiten en … hé, hoort hij daar nou zachtjes water stromen ?

Het kleine badeendje voelt nu best een beetje pijn in zijn voetjes, bij elke stap.

Gelukkig, na al die straatjes, ziet hij nu heel veel water voor zich en via de trap

glijdt hij langzaam in dit enorme grote bad. De mensen noemen dit een rivier.

Het badeendje heeft nog nooit zoiets gezien, maar vermaakt zich prima hier.

Hij duikt, hij speelt, hij fladdert met zijn vleugeltjes en wordt behoorlijk moe.

Het badeendje gaapt en laat zich met het water meedrijven met zijn oogjes toe.

Hij merkt niet dat de stroming hem verder meeneemt naar een onbekend gebied.

Pas uren later, wanneer de zon al bijna ondergaat, wordt hij wakker in het riet.

Het kleine gele badeendje kijkt om zich heen om te zien waar hij is beland.

Hij herkent niet het water en ook niet de huizen. Is dit nog wel Nederland ?

In de verte hoort hij stemmen die langzaam steeds duidelijker te horen zijn.

Dan, vanachter de bomen verschijnt een tuin met een lichtgevende fontein.

Een fontein die op de maat van de muziek heel hoog goudkleurig water spuit

en daaromheen allerlei mensen in rare kleding en met maskers op hun snuit.

Het badeendje loopt verbaasd door dit feest, als hij opeens wordt vastgepakt

en door het gras naar beneden wordt gerukt alsof hij door het ijs is gezakt.

Het kleine badeendje kan geen kant op en schreeuwen om hulp gaat ook niet,

want zijn snavel wordt dichtgeknepen door iets, wat hij in het donker niet ziet.

‘Sssstil’ hoort hij iemand zeggen en langzaam wordt zijn snaveltje losgelaten.

‘Ik had je bijna opgegeten’ zegt de stem. ‘Of kan een eendje soms niet praten’.

Wordt nog 1 keer vervolgd ...

Het kleine gele badeendje durft … of niet ?

Hij valt bijna van zijn stokje want de schim neemt nu wel een reuzevorm aan.

Het bangige badeendje heeft spijt van zijn reis, tot de zware stem zegt : ‘aangenaam’.

‘Ik ben Spezz de Goedsulhond. Vanwaar die herrie…en waarom lig jij niet in slaap ?’

‘ Wie ben jij eigenlijk ? Ik heb jou hier nog nooit gezien sinds ik het huis bewaak.’

Voor zijn gevoel is het grote gevaar geweken, en het kleine gele badeendje verteld

wat hij wil aan de nee-schuddende hond, die hem op het eind weinig goeds voorspeld.

Spezz vindt de ontdekkingsreis van het dappere kleintje niet verstandig en zelfs dom :

‘Het is onbekend en dus gevaarlijk buiten dit huis’ waarschuwt hij met een BROM !

Het eigenwijze eendje luistert niet eens en wil liever weten hoe hij dit huis verlaat.

Ondertussen schijnt het eerste ochtendlicht al naar binnen, er is dus genoeg gepraat.

Tijd voor actie, tijd voor de ontsnappingsdaad. Spezz mompelt onduidelijk nog wat,

maar hij heeft door dat het ompraten niet werkt en wijst hem de brede brievenbusgat.

Het kleine gele badeendje is echt zo superblij maar wil nog niet te vroeg juichen.

Stel dat de brievenbusgat toch te klein is, dan valt alsnog het hele plan in duigen.

Op de grote neus van Spezz lukt het net om het brievenbusdeurtje open te trekken.

Dat past ! Hij kijkt om en … ziet uit 2 grote hondenogen kleine traantjes lekken.

Het kleine gele badeendje omarmd de grote natte hondenneus … hij zal hem missen !

Of … zal hij, nu hij na deze nacht een vriend heeft, toch maar anders gaan beslissen ?

Geen zoektocht naar lievere witte wezens, geen eigen handdoek en geen avontuur ?

Hij draait zich om, slikt en … rent, om uit te komen aan de andere kant van de muur.

Daar waar de post naar binnen komt, voelt het eendje de wind al langs zijn gezicht.

Hij wrijft zijn vochtige rode oogjes droog, om te kunnen genieten van het zonlicht.

Zo zou hij wel uren willen blijven staan, maar hoort achter zich al wat geluid.

Het is de wekker, opschieten dus ! En hij rekt zich uit naar het hoge groene onkruid.

Gelukkig kan het kleine gele badeendje er net bij en springt op een stevige tak.

Wat zei Spezz ook alweer ? Kijk niet naar beneden, loop om een kauwgomplak ,

kijk uit voor grote dozen-op-wielen en kijk vooral uit voor vreemde snoeten !

Nog één tak, nog één sprong en dan kan hij eindelijk de buitenwereld begroeten.

Het kleine gele badeendje staat klaar voor de sprong. Hij veert nog een beetje,

concentreert zich, buigt door zijn knietjes en laat zelfs stiekem nog een scheetje.

Er is geen weg meer terug en hij wil ook niet meer terug dus … daar gaatie dan !

1,2,3, springgg. Door de lucht, door een zonnestraal, en hier begint het verhaal van …

                           HET KLEINE GELE BADEENDJE

                                                                IS BUITEN  … ADEM !

Wordt vervolgd …

Het kleine gele badeendje waagt het er op.

Wat drijft daar toch voor iets geels en booskijkend in dat grote witte bad ?

O, ik zie het al. Een klein geel badeendje en ojee, hij is het meer dan zat !

Hij wordt namelijk hard geknepen en gebeten en onder water getrokken,

en blind omvergelopen en in het ergste geval, gedroogd met vieze sokken.

Best wel zielig hoor, want ook een klein geel badeendje heeft gevoel.

Dus waarom zo gemeen ? Waarom niet een lieve knuffel of een fijne kroel ?

Uit het dikke badeendjesboek weet hij wat hij moet doen en kent hij zijn taak :

Van adem inhouden tot duiken en van blijven drijven tot piep en kwaak.

Het kleine gele badeendje vindt die rare witte gillende wezens niet lief !

Hij droomt er zelfs van dat hij wordt meegenomen door een stoute dief.

Hij wil daar echter niet op wachten. Hij wil spelen en lieve woordjes,

een eigen handdoek, vriendjes en boven water drijven zonder natte oortjes.

Het kleine gele badeendje valt zo in slaap en droomt nu over alles wat hij wil.

Plotseling wordt hij wakker. Hij ziet niets, hij hoort niets. Het is donker en stil.

Het is nu of nooit om te gaan zien wat er zich achter die grote deur afspeeld.

Vanaf de hoge badrand kijkt hij angstig naar beneden. Hij bibbert en hij trilt …

Kleine gele badeendjes kunnen namelijk niet vliegen én ze hebben hoogtevrees.

Daarom zie je badeendjes ook nooit in bomen zoals de mus, vink, raaf of mees.

Nu, met alle moed en durf en met zijn oogjes en snaveltje strak dicht springt hij.

De vloer nadert snel maar toch, zo in de lucht, voelt het aan als de hele maand mei.

Auw !! zegt het kleine gele badeendje wanneer hij hard op z’n bips is geland.

Hij opent zijn oogjes en zijn snaveltje en kijkt met schrik omhoog naar de badrand.

Best een beetje trots op zichzelf strekt hij zijn beentjes, zijn vleugeltjes en zijn rug.

Alles lijkt het te doen. Hij staat op, loopt een stukje en bedenkt : wegwezen…vlug !

Het kleine gele badeendje voelt zich zo voor de grote deur nog kleiner dan een mier.

Gelukkig, de deur is niet dicht en hij wringt zich met ingehouden buik door de kier.

Oempfff ! Het lukt niet, het lukt niet ! De kier is of te nauw of het badeendje te dik ?  

Hij zit helemaal klem. Hij probeert nog één laatste poging met alle kracht en …HIK !

Voordat hij weet wat er gebeurt, glipt hij door de kier en beland plat op zijn buik.

Het badeendje hijgt en hapt naar lucht … HIK ! Oja, hij hikte, glipte en toen die duik.

Hahajaaa, het is gelukt ! Eindelijk is hij aan de andere kant en hij danst in het rond,

hij zingt een feestelijk deuntje en … HIK ! kwispelt met zijn staart langs de grond.

Het feestje is van korte duur, het kleine gele badeendje neemt nu weer snel de benen.

Hij moet zich haasten voordat die rare witte wezens ontdekken dat hij is verdwenen.

Via de trap naar beneden : van tree naar tree, hophopHIK! als een kleine stuiterbal.

Dit gaat soepel, dit gaat … Oeps, hij vergeet de laatste tree en gilt het uit in zijn val.

Het kleine onhandige badeendje ligt daar versuft en met een flinke bult op zijn hoofd

als uit het donker een grommende stem klinkt : ‘dat komt ervan als je je zo uitsloofd’.

Nog niet helemaal bijkomen en nog enigszins verdoofd kruipt het badeendje in elkaar.

Een schim komt dichterbij en bang als hij is vraagt het badeendje ‘Wwwie-wie is daar ?’

Wordt vervolgd ...

Kille koude februaridag. In het nieuws een aardbeving in het Nieuwzeelandse plaatsje Christchurch en een afrekening in het crimenele circuit. De nieuwslezer lijkt het verveeld en routineus van z’n autocue af te lezen. Langzaam dwalen de gedachten van de jongeman af naar morgen. De grote dag, de grote test. Hoe komt hij deze vrije dag door zonder er aan te denken, zonder angstzweet, zonder zich af te vragen waarom.
Hij zapt zonder resultaat naar een zender die hem kan boeien. Klote TV ! Dan nog maar een derde bakkie inschenken. Ondertussen beginnen z’n darmen ook al te werken en dat zal door de nervositeit de hele dag nog wel door blijven gaan. Misschien maar beter om zich alvast ziek te melden ? Onzin ! Hij moet die test toch een keer ondergaan. Hij kan het beter maar achter zich hebben.
Hij ziet voor zich een groot hoofd die wel enige gelijkenissen treft met die van Gordon, alleen dan met een gemene trek rond z’n mond en van die strenge ogen en met een opgeheven wijsvinger die alsmaar dichterbij en dichterbij komt. Een kakafonie van stemmen suist in z’n oren van alle andere juryleden van al die zogenaamde talentenprogramma’s … Patricia, Stacey, Angela, Simone, Marc-Marie, Henkjan, Eric van Tijn … Langzaam vormen de stemmen één zin : ‘’ JE KAN HET NIET, je kan het niet …’’

Met z’n broek op z’n enkels komt de jongeman weer bij z’n positieven en merkt dat hij op de WC zit … met de WC-klep nog omlaag ...
Het wordt een lange dag waarin hij zich het liefst zou verstoppen op een onbekend eiland en voor niemand bereikbaar.
Om de dag nog een beetje door te komen leest hij nog eens goed de instructies en zijn zelfgemaakte aantekeningen : luister goed naar de stem, hulp en roken zijn verboden, uit de bocht vliegen betekent uit de wedstrijd, geen te hoge tonen, alles komt aan op timing, de jury heeft altijd gelijk en wees vooral rustig en vooral niet zenuwachtig én wanneer nodig gewoon even een tandje terugschakelen. Ook niet onbelangrijk : de spiegels ! Je moet er nu eenmaal goed opstaan en ingedekt zijn voor onverwachte verrassingen.

De jongeman schrikt wakker van de deurbel. Een goedgefiguurde knappe blondine in postbodekledij overhandigt met indringende ogen twee enveloppen. Hij hoopt direkt stiekem op een verplaatsing van de datum van de test. Zonder wat te zeggen en zonder verder nog enige aandacht voor de knappe dame smijt hij de deur dicht om snel de enveloppen te openen. Het kinderlijke handschrift herkent hij niet, zegt hem helemaal niets. Hij vist met trillende handen ruw en zonder enige vorm van geduld de inhoud eruit en leest verbouwereerd doch vertederd de achterkant van de netjes binnen de lijnen ingekleurde tekening van een feestelijk paardje met zwevende ballonen in z'n mond : ‘’ Voor Ome Mars …. SUCCES … van je nichtje Aniek.''
De tweede envelop zal geen verrassing zijn , op de achterkant van deze ingekleurde tekening van een brandweerauto en heel veel opgeplakte stickertjes staat geschreven : ‘’Veel succes woensdag, je kan het … je neefje Doci en Papa en Mama.’’

Slik ... Alle spanning valt van hem af en ’s avonds in bed denkt hij nog : ''mocht ik niet slagen voor m'n rijbewijs ... dan inderdaad maar een paard.'' 'Gordon' lijkt hem wel een geschikte naam !

Als het meezit hoor ik er vanaf maandag weer helemaal bij en dat baart mij best wel zorgen. Niet zo zeer het papiertje maar meer het imago. Zal ik zo’n rustig typje worden, of zo’n scheldend-op-alles-uit-je-dak-type of toch een grijze muis die echt op alles geilt wat maar met auto’s te maken heeft en alle merken, nummers en technisch vernuft uit zijn hoofd kent ?

Auto’s ! Ik heb er nooit zoveel mee gehad. Voor mij blijft het een stuk metaal of blik op 4 wielen en een stuur, die je - zeker in de bijrijdersstoel - heel makkelijk van het ene plekje naar het andere brengt en waar ik absoluut geen idee van én geen interesse in heb hoe het allemaal werkt of in elkaar zit. Altijd heb ik mij afgevraagt hoe de liefhebbers er zolang naar kunnen kijken en er over kunnen praten. Ik kan bijvoorbeeld een mening geven over de vormgeving of een verbaasde blik geven over weer een modern snufje waar ik geen weet van heb en daar houdt het dan ook wel mee op. Ik heb echt geen idee hoe een motorblok werkt en bij de termen ’64 cilinderkleppen’, ‘injection’, ‘turbo’ of ‘koppelingsplaten’ verschijnen er talloze vraagtekens in m'n ogen om mij vervolgens maar al te graag terug te trekken of instemmend 'ja' te knikken. Wil ik er dus écht bijhoren (?) dan zal ik toch eens de autobladen, de bibliotheek of het internet moeten raadplegen.

Na bijna 60 angstige lessen (!) heb ik nog altijd zoiets van ‘ moet het nou allemaal zo snel en gehaast’. Deze relaxte cq. laffe gedachte schijnt te veranderen als je je rijbewijs hebt. Als ik het goed begrijp van de ervaringsdeskundigen : ik verander in een waar racemonster ! En wel één die uiteindelijk ook gestresst zal vechten voor zijn plek op de weg m.b.v. de na jaren aangeleerde ‘taal van de weg’ (ik ben nog op zoek naar een tolk) waarbij alles is geoorloofd : de bekende (of verkapte) middelvinger, duidelijk lipleesbare scheldwoorden als ‘fuck you’, ‘rot toch op’, ‘schiet toch eens op man’, ‘waar heeft die z’n rijbewijs gehaald’ en ‘uit welk bejaardentehuis is hij ontsnapt’ met natuurlijk de bijbehorende blikken en vloeken, het bumperkleven, rechts inhalen alswel het negeren van elk verkeersteken op de weg of op de borden.

Badend in het zweet schrik ik wel eens midden in de nacht wakker van deze (voor)beelden. Met een flinke stapel opwindende autobladen onder m’n kussen en in gedachte de zwoele vrouwelijke stem die mij de weg verteld, val ik gelukkig wel weer in slaap met de onvergetelijke woorden van mijn rij-instructeur ‘Verder vooruit kijken, rust, midden, buiten, naast. Midden, buiten, naazzt. Midden, bui..zzzzzz’.

Erosie, explosie
Muur van defensie
Pinnig en vurig, kus
De vergeten vechtlust.

Respectloos, verachten
Stenig stille machten
‘Soldaat van slavernij’
Begraven razernij.

Geschaafd, geschramd
Littekens op het hart
Geen spijt van spijt
Opgeborgen somberheid.

De porseleinen lach
Schoont het verstand
En leven als 'n maagd
In geluk, zonder haat !

Thema : het er bovenop komen na een gebroken hart, de rug rechten en weer gaan voor het geluk waar je recht op hebt.

Het laatste anderhalf jaar is er wel het één en ander veranderd. De leeftijd van Opaatje werd steeds meer zichtbaar, van langzamer lopen tot een krommere rug, van diepere groeven in zijn gezicht tot langere rustpauzes. Omdat ik van iedereen het dichtste bij hem woonde kreeg ik de sleutel van zijn huisje om dagelijks even te kijken hoe het met hem ging. Toch weigerde hij een complete verzorging. Nog altijd kookte hij zelf en ook het huishouden lag prima in zijn handen. ‘’Van stilzitten is nog nooit iemand oud geworden’’ , zei Opaatje altijd.
Ook in mijn persoonlijk leven was er genoeg te beleven. Of het door Opa’s eerlijke antwoord kwam, geen idee, maar mijn vrouw en ik … het was op, de magie was weggetoverd, zeg maar een donkere hemel zonder sterren en wij besloten dat een scheiding het beste was. Doordeweeks de kinderen bij haar en in het weekend bij mij. Beter zo op vriendschappelijke basis uit elkaar dan in vijandige sferen. Ook voor de kinderen zou dit het beste zijn, was althans onze conclusie.

Door ons dagelijks weerzien versterkte de toch al goede band. Niet dat ‘ie opeens de oren van m’n hoofd af praatte maar hij liet mij wel meer en meer toe in zijn ‘artistieke wereldje’ en met goedkeuring van het model mocht ik zo af en toe vanuit zijn ‘denkstoel’ meekijken hoe hij het dode witte doek tot leven bracht. Wat een weergaloos gevoel ! Ook leerde hij mij de grote meesters, wie zij waren, hoe en wanneer zij leefden, waarom zij zo goed waren en wat hun technieken waren. Ik was verbaasd dat hij er zoveel van afwist, dat heb ik nooit geweten.

Zij stelde zich voor als Andrea. Het nieuwe model van Opaatje. Wederom een zeer aantrekkelijke vrouw. Het viel mij al op dat de modellen van Kleine Opa steeds wat ouder werden. De perfekte jonge lichamen waren geen uitdaging meer voor hem. Hij wilde een vrouw zien die een leven achter zich had, om zo nog meer leven en lagen in zijn schilderijen te krijgen. De rimpels, de duidelijkere lijnen, de oneffenheden, de effecten van de zwaartekracht ; Kleine Opa genoot ervan als een klein kind in de ballenbak.
Andrea was ook de jongste niet meer. Ik schat een jaar of 42 doch nog altijd een lichaam waar menig man over droomt, verblindend lang blond haar én wat een sexapeal ! Al bij het eerste oogcontact voelde ik mij bijzonder tot haar aangetrokken en … ik was niet de enigste.
Al bij de eerste sessie zag ik een verandering bij Kleine Opa. Het leek wel of hij rechter liep, sneller ook en herkende ik daar een fonkeling in zijn ogen ? Toch heb ik er verder geen aandacht aan besteed. Het kwartje viel pas echt toen hij Andrea voor een tweede opdracht uitnodigde. Iets wat hij nooit eerder bij andere modellen had gedaan. Ik begon wat gedetailleerder op zijn houding, zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn gedrag en zijn schilderen te letten en halverwege wist ik het zeker, behalve het familiebuikje, het denkend staren en de fascinatie voor vrouwelijk schoon hadden we nu nog iets gemeen : onze vlinders voor dezelfde vrouw !

Nee, ik heb het er nooit met Opaatje over gehad. Ik kon het niet, wilde het niet. Wie was ik om het geestverruimende gevoel van verliefdheid bij hem weg te nemen ? Opaatje leefde op, was constant vrolijk als hij wist dat Andrea kwam en nog niet eerder had ik zoveel volzinnen achter elkaar uit zijn mond horen stromen. Hij leek wel 30, nee 40 jaar jonger. Het was, hoe gek ook, mijn mooiste en kostbaarste tijd met hem.

Ook voor een derde opdracht vroeg hij Andrea. Helaas is het hem belemmerd om ‘Intiem Portret’, zoals hij het noemde, af te maken en ondanks dat hij op ongeveer driekwart was gebleven schreeuwt het passie en liefde uit … net als bij het schilderij van Omaatje.

Ik heb met niemand over zijn verandering en zijn verliefd zijn gepraat. Het was gewoon ons onbesproken geheimpje en dat zal het blijven ook. Dat heb ik Kleine Opa ook fluisterend beloofd op zijn begravenis.

Het huis is met pijnlijke tegenzin verkocht en morgen wordt het hele huis leeggehaald. Er wordt in overleg met de familie niets weggegooid, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen, maar wordt keurig opgeslagen. Met mijn deel van het geldbedrag willen Andrea en ik spoedig een huis kopen wat groot genoeg is voor zes personen. Andrea en ik verwachten namelijk gezelschap van … een tweeling. Zij zullen Omaatje en Opaatje helaas alleen nog leren kennen van het schilderij en de foto die ik toevallig heb geschoten tijdens één van zijn laatste sessies. Beiden krijgen het mooiste plekje in ons nieuwe huis, alsook het onafgemaakte ‘Intiem Portret’.

Voor de laatste keer richt ik mij op uit zijn ‘denkstoel’. Ik besluit toch de ezel mee naar huis te nemen.’’ Wie weet, hebben wij ook dat wel gemeen Opa.’’

Morgen moet het gebeuren. Nouja, van mij hoeft het niet. Als het aan mij ligt blijft alles zo staan zoals het nu staat. De zelfgemaakte tafel met daarop ontelbare flessen verf, potten vol penselen die hij in de loop van de jaren heeft verzameld, wat tekeningen en opgeschreven ideeën. In de verste hoek, onder het raampje waar het natuurlijk licht zich doorheen wringt, staat het kleine podium waar zijn modellen zittend, liggend of staand hebben plaatsgenomen en daartegenover zijn ezel. Ook zelfgemaakt, naar zijn lengte van 1.58 m. Het onafgemaakte doek wat hier op stond heb ik voor de zekerheid al eerder meegenomen.
En dan de bruine luie stoel. Alleen al zonder deze stoel zou de zolderkamer niet meer zijn kamertje zijn, zou het als een klok zonder wijzers zijn. Eigenlijk onvoorstelbaar in welk onslijtbare staat de stoel er nog bijstaat. De ‘denkstoel’ noemden wij 'em. Mijn God, hoeveel uren zou Opaatje erin hebben gezeten, hoeveel ideeën zouden er daar zijn ontstaan. Een oude vriend schijnt hem zo’n 50 jaar geleden op de kop te hebben getikt, maar niemand weet meer wie dat geweest zou zijn en of dit verhaal überhaupt wel klopt.

Ik zie hem nog zitten in zijn luie stoel wanneer ik Kleine Opa moest halen van Omaatje omdat zijn koffie klaar stond. Schuldig voelde ik mij dan, want ik haalde hem uit zijn ‘ideeënhuisje’, zoals ’t ie zijn ‘in gedachte’ noemde. Zijn handen lagen dan ineen gevouwen op zijn bolle ‘familiebuikje’, zoals wij dat noemden en zijn ogen waren half gesloten en staarden naar voren, naar zijn doek, alsof hij ieder moment zo in slaap kon vallen, wat hem zover ik weet nog nooit is overkomen. Verder zag je niets aan hem, geen denkrimpels, geen fronsen en zelfs geen trekkende gezichtsspier. Eigenlijk bijna emotieloos. En dan beneden aan de eettafel mocht ik van Omaatje en van Opaatje het eerste hapje van hun speculaasje, ‘de eerste hap kraakt het hardst’. Iets wat ik nu mijn kinderen wijsmaak.

Behalve het familiebuikje en het starend naar een vlak (in mijn geval een monitor) in gedachte zijn, heb ik ook de fascinatie voor het vrouwelijk schoon met Opaatje gemeen. Of misschien zit het toch gewoon in het bloed ? Niet dat wij het daar uitgebreid over hebben gehad, Opaatje was niet zo’n prater, iets wat wij niet gemeen hadden, maar zijn werkelijkwaar prachtige schilderijen, half fantasie/half echt, spraken voor zich.
Niemand wist hoe hij het voor elkaar kreeg maar om de zoveel tijd poseerde er weer een nieuw model op zijn zolderkamertje. De volgende nog knapper en stralender dan de vorige en elk nieuw werk zag je meer en meer naakte huid totdat er eigenlijk amper meer sprake was van kleding. Je zou kunnen zeggen dat Opaatje zichzelf herontdekt had en hij heeft ook nooit meer een zee of een landschap op het doek gezet.

Deze herontdekking is bij toeval ontstaan toen 16 jaar geleden Omaatje haar laatste adem uitblies. Kleine Opa leek wel nog kleiner als dat ‘ie al was. Om zijn groot verdriet te verwerken heeft hij zichzelf opgesloten om er een maand later uit te komen met misschien wel het mooiste schilderij wat hij ooit heeft gemaakt, een gezichtsportret van Kleine Oma. Dit was opmerkelijk genoeg zijn eerste portret (en dus niet zijn laatste). Het hangt aan de muur, achter de stoel waar Omaatje altijd zat. Want Opaatje kwam nog elke dag, op dezelfde tijd naar beneden voor een bakkie koffie. Ook al moest ‘ie het nu zelf zetten.
Dachten wij dat het tegen de eenzaamheid was of om er zo af en toe tegen te praten of als aandenken omdat je nu eenmaal zo lang bij elkaar bent geweest, niets is minder waar. Nouja, dat laatste, een aandenken, dat klopt wel aardig maar om een andere reden.

In een openhartig en indrukwekkend gesprek met Opaatje over het schilderen van die mooie en knappe modellen rolde spontaan de vraag uit mijn mond of de dames hem nu lichamelijk of geestelijk niets deden. Ik schrok er zelf van, me and my big mouth. Opaatje keek mij indringend aan. Het eerlijke antwoord ontroerde mij echter tot op het bot : ‘’ Mars jongen, ik heb niet alleen heel veel van Oma gehouden, tot op de dag van vandaag ben ik nog altijd tot over mijn oren verliefd op haar en daar kan geen andere vrouw tegenop …’’. Volgens mij zag ik iets van vochtigheid in z’n ogen maar hij draaide zich snel om en pakte een penseel. Ik voelde me weer dat kleine jochie die zich, bij het naar binnenstappen in zijn wereld, schuldig voelde …

Het vervolg, met onverwachte twist, is te lezen in de volgende blog.

Een roos omdat
ik van je hou.
Houdt 'em
maar stevig
en lang vast.
Zodat 'ie zal
rotten in jou.

O, mijn ware schat.
Ik doe je 'n aanzoek :
Donder op
uit mijn leven,
want het papier is
op van m'n dagboek.

Mijn vergeetachtigheid
heeft de mooiste beelden
van de mooiste dag
uit mijn leven gewist.
Hoe jij er zo bijlag ...
in je kist.

Hoe lief jij naast mij
lag te slapen.
Nog sorry voor die
kussen trouwens.
Ik had even geen
ander wapen.

Ik geef aan jou,
met al mijn liefde,
het JA-woord
met een kus.
Op jouw vraag ...
of ik nog een
whisky/cola lus.

Eindelijk, de vlag kan uit want ik heb ‘em bereikt : de leeftijd van mopperkont ! Ik ben namelijk zo’n mazzelaar ! Eind dit jaar wordt, zowel links als rechts, mijn nog enigszins open uitzicht ‘verrijkt’ met tig ton beton, steen en glas. Je begrijpt, daar verheug ik me nu al op ! En gelukkig geen laagbouw, neenee, gewoon 3 en 4 hoog. Zo hoort dat. Met een beetje mazzel zie ik in de zomermaanden die rotzon dus niet meer. Ha ! Kan ik mooi weer een streep zetten door één van m’n punten op m’n things-to-do-list : ‘het vernieuwen van zonnescherm’. Zie je wel, als je maar lang genoeg wacht, dan lossen de problemen zich vanzelf wel op.

18½ jaar geleden, we spreken 1992 toen ik hier introk, lag er voor m’n ogen nog een groen grasveldje en iets verderop nog een grotere ; eerlijk is eerlijk, ik vond het al behoorlijk kaal, groen en veel te rustig hier. Niet voor niets dat ik toendertijd tegen m’n Pa zei : ‘binnen 5 jaar ben ik hier weg hoor’. Maar kijk, alle geduld wordt beloond en voorlopig blijf ik hier nog zeker 2 jaar zitten.
Ik bedoel, geef toe, zwart & grijs steen, das toch veel mooier dan dat vrolijke grasgroen. Tel daarbij op de vermindering van poepende honden, want de eigenaren zullen toch echt een ander plekje moeten gaan zoeken. Opgehoepeld.
Jammergenoeg laten ze de bomen wel staan. God mag weten waarom, want wat moet je met al die vallende bladeren in de herfst. Geeft alleen maar troep. En dan heb ik het nog niet eens over die klere-vogels. Hoe ze het doen weet ik niet, maar die vrolijke fladderaars annex flierefluiters lijken nooit chagrrrrrijnig. Sommigen hebben zelfs het lef om op het hekje van m’n balkon te gaan zitten en zo irritant te gaan zitten fluiten, piepen of krijsen. Ik zeg je, ik heb er echt wel eens aangedacht om er 220 op te zetten hoor. Maarja, er willen wel eens kinderen met hun ouders meekomen naar hier en hoe aantrekkelijk het idee ook is, dat wil ik de ouders toch ook weer niet aandoen.

Voor diegene die het niet weten, ik woon aan een kruispunt. De afgelopen jaren hoor ik gelukkig dat zingende rotgeluid van de wind door de bomen niet meer want er is behoorlijk wat auto- en vrachtverkeer bij gekomen, wat tegenwoordig ook nog eens tot veel later doorrijdt waardoor het totaal geen nut meer heeft om in de warme zomermaanden mijn balkondeur open te zetten en dat scheelt toch mooi weer allerlei vliegende insecten in je huis of zo’n vieze lijmstrip aan je lamp. Het leven kan soms echt zo ontroerend mooi zijn … (even een traantje wegpinken).

Aan de rechterkant komt er een nieuwe school van 2 hoog. Let op, naast het oude lage gebouw ! Beetje onnozel hè. Gooi dan alles plat en zet er dan een giga-modern en mega-groot complex neer inclusief winkels en kantoorpanden (makkelijk voor stageplekken). En dat begint bij een verdiepinkie of 8. Ik denk er serieus over na om een brief te schrijven naar de gemeente. Ambtenaren die zo kleindenkend zijn, dat kost de burger alleen maar geld. Weg ermee !
Aan de linkerkant (en dus tegenover de school) bouwt men trouwens een appartementencomplex voor 50+ers. Gunstig voor mij, kan ik over 10 jaar daar naar toe verhuizen. Sterker, op m’n 75e kan ik het kruispunt schuin oversteken, daar is een aantal jaar geleden namelijk al een mega-bejaardentehuis/flat neergeplant. Ik kan dus, als ik zou willen, m’n hele leven hier blijven. De slingers hangen al uit ha-ha.

Voor diegene die de weg even kwijt zijn en voor wie rustig een googlemaps-plaatje willen visualiseren : je hebt een druk kruispunt en in de hoeken staan dus een middelbare school, een bejaardentehuis/flat, een 50+ appartementencomplex en mijn flatje (van maar 3 hoog). Eigenlijk een perfecte mengeling van allerhande generaties.

Ik kan niet wachten op 2012, het jaar waarin ik hopelijk vaak mag genieten van mijn favoriete geluiden : de sirenes van ambulances en politiewagens en bij ernstige ongelukken die van de brandweer. Live is nu eenmaal beter dan op CD !

Ach, misschien zit ik al te lang thuis en moet ik mijn bureau maar eens verplaatsen …

Als ik bedenk wat ik had
Had ik een eiland getekend
Met een verborgen schat.

Als ik bedenk wat ik nu heb
Had ik dat daar moeten begraven
Met blote handen als zandschep.

Dat het leven toch eigenlijk maar betrekkelijk is, is natuurlijk het intrappen van een open deur. Net voor de Kerst van 2010 krijg ik een telefoontje van een hele goede vriend. Hij verteld mij dat 'ie een tumor van 13 cm. achter z'n longen heeft zitten die behandeld zal worden met chemotherapie. Had ik al gezegd dat zijn vrouw hoogzwanger is ?

Een brief aan een zieke vriend,

Het stoplicht staat tijdelijk op felrood, wat inhoudt dat je even pas op de plaats moet maken. Dit betekent niet dat de auto het niet meer doet, de motor draait nog steeds prima. Ik weet het, ‘rood’ komt, zeker nu, slecht uit : je hebt haast omdat er een afspraak wacht. Scheld, vloek, reageer je af, vraag je van alles af en als je wil, verziek gerust mijn zonnige dag of die van een ander. Maar met geduld en heel veel liefde …

Wat een soft gelul allemaal ! Verdomme man, ik weet dat je harder kan werken dan wie ook en ik kan mij tijden herinneren dat jouw zelfvertrouwen uit z’n voegen barstte. Laat nu maar eens zien wat je echt waard bent. Klootzak ! Anders kom ik ff langs om een gigantische trap voor je kloten te geven. Eikel ! Jij gaat tussen die rare oren van je keihard aan de slag, met als enige doel nog zeker een keer ‘Man van het Jaar’ te worden. Geen nut en geen tijd voor vragen, zelfmedelijden of ander zielig gedoe. Sta op en wandel ! Je bent toch geen watje ?

Jaja, het zal zwaar, pijnlijk en moeilijk worden. Blablablabla … Bloed, zweet & tranen wil ik zien man. De vechtlust, de positiviteit, de energie, het geloof en de lach gaan van je afdruipen als koude van een lijk. O sorry hoor, is deze vergelijking te hard voor je ? Jammer dan ! Over lijken gesproken, jij gaat je er gewoon niet bij neerleggen. Dat verbied ik je als strenge doch rechtvaardige oud-ploegleider maar nog meer als dierbare vriend en dat ga jij mij verdomme beloven !

Weet je wat, ik voer gewoon de druk een beetje op. Net als ik presteer jij het beste onder druk, dus jij gaat de deur niet uit voordat je het één en ander goed en wel hebt uitgevoerd. En je weet, ik controleer alles !
- Jij bent echtgenoot en vader ; een taak waar je nog lang niet klaar mee bent.
- Jij bent zoon, broer, oom en neef ; een gegeven waar je nog lang niet klaar mee bent.
- Jij bent een vriend voor het leven ; een lot waar je nog lang niet klaar mee bent.
- Jij hebt nog je dromen en bestemmingen ; een leven waar je nog lang niet klaar mee bent.
- en als zwaarste opdracht : nu je toch tijd over hebt … m’n ramen moeten echt nodig weer eens gelapt worden hahaha !

Geloof er in en alles komt goed 'schatje',
Je staat niet alleen !

Afz. : Een goede 'kwade' vriend.
(die voor je wil klaar staan wanneer nodig !).

Aan m'n voeten ligt een lege kille volledig gestripte hal. Hier heb ik 15 jaar gezwoegd & geluierd, gezweet & kou geleden, opgebouwd & afgebroken, gecomplimenteerd & gescholden, gelukkig mogen zijn & geërgerd, gelachen (tot tranen toe) & gehuild, gezongen & geblerd, bullshit aangehoord, overlegd, kilometers heftruck gereden & gelopen, labels gestickerd, gerookt, sneeuwgeschept, wat af geouwehoerd & intieme onderwerpen besproken, mensen zien komen, ingewerkt & weer zien gaan én vrienden gemaakt.
Aan mijn voeten ligt een hal waarin de echo van het verleden nog nagalmt en via de vloer langzaam wegebt in de muren die nog staan. Wat weg is gehaald bouw je met eigen ogen weer op maar al snel wordt deze onmogelijke klus wreed verstoord door dik aangeklede, rondlopende slopers met een breekijzer in hun hand ; een wig tussen toen en nu !
Aan mijn voeten ligt een boze vragende ruimte vol onbevredigende antwoorden maar ook een ruimte vol nieuwe mogelijkheden. Liep er maanden geleden nog ergens een schoonmoeder met leuke dochter vrij rond, nu verschuild zich ergens een bedrijf waar ik mijn capaciteiten, competenties en talenten kan tonen en die net zo goed past als m'n nieuwe broek (damn, wat heb ik een lekker ... !).

Waar ik normaal veel foto's maak, hou ik het nu bij 4 of 5. Het is mooi geweest zo. Blijven hangen in sombere of boze gemoedstoestand is, in welke situatie dan ook, nooit goed. Ik had er al een streep onder gezet en nu zet ik nog eens een dikke vette streep ... maar er wel dóórheen.
Met de produktie-supervisor en een oud-collega cq.vriend drinken we nog een bakkie in de kantine waar we vele uren en jaren hebben doorgebracht, lullen nog wat over toen, nu en wat komen gaat. Buiten nog een peukie op de plek waar kilo's en kilo's tabak tot as is gereduceerd. We lullen nog wat, we lachen nog wat, we rillen van de kou (?), we schudden handen en spreken de beloftevolle woorden 'laterzzzzz' en 'tot ziens' uit.

Een grauwe lucht lost blij zijn witte confetti. Vrolijke vlokjes die ongezien oplossen op de straatklinkers, kranige kruimels die ongemerkt eventjes blijven liggen op onze jassen en dwaze dwarrelaars die rebellerend een dun laagje vormen om uiteindelijk in de vergetelheid terecht te komen. Het was mooi voor even ...

Mochten jullie bloglezers na het lezen van voorgaande ‘Mijlpalen’ denken dat mijn leven alleen maar bestaat uit een heftig liefdesleven, de volgende blogs gaan over mijn werk en het bedrijf waar ik in 1999 voor de tweede maal ben aangenomen (zie ook ‘Mijlpaal II’). Ik moet zeggen mijn oude werk, want het bedrijf is ondertussen opgedoekt en ik zit nu zo’n 3½ maand als werkzoekende thuis. Ja, das flink balen ! Het voordeel is wel dat ik nu meer tijd heb om stukjes & blogs te schrijven hahaha.

Waar de uitdrukking is ‘van je werk je hobby maken’ gold voor mij ‘van je werk je hobby maken’. Het werk was op m’n lijf geschreven. Helaas is er geen ander bedrijf in de buurt die dit soort werk uitvoerd. Ik zal dus opnieuw moeten bekijken wat ik nu precies wil en wat er is. Ondertussen een blog die ik toendertijd heb geschreven. Ik denk dat de liefde voor m’n werk er wel vanaf spat.

            ===============================================

’’ Of ik nog verdere ambities heb’’, vraagt m'n chef tijdens m'n beoordelingsgesprek vandaag. Jeetje … ik en ambities ? Nou ehhhh … ik antwoord dat ik het liefst zo blijf werken als het afgelopen jaar : goed, op hoog niveau (ik ben bescheiden) met heel veel lol & plezier en het liefst met dezelfde persoon (never change a winning team, toch ?). 'Verder niets ? ', kijkt hij me vragend aan. 'Ehhh mmmmm ... nee', zeg ik bijna angstig. Ik voel iets opkomen wat lijkt op schaamte of dat ik iets verkeerds heb gedaan. Ik denk snel en kijk nu met 100% zekerheid terug in die op een antwoord wachtende ogen en zeg : 'Wat werk betreft heb ik verder inderdaad geen ambities'.

Is dat gek ? Dat ik na 9 jaar hetzelfde werk nog steeds niet hogerop wil of (ooit) gebruik maak van de toch al minimale doorgroeimogelijkheden ? Misschien voor veel (ambitieuze) mensen wel, voor mij echter niet. Ik heb daar lange tijd geleden al eens de hersenen mee gepijnigd en kom steeds weer op dezelfde uitkomst :
hoe hoger je komt = meer verantwoording = meer vergaderingen = meer zitwerk = meer stress = minder privé-tijd = niet gezond voor ’t lichaam en de geest én … ik heb het idee dat er ‘hogerop’ echt veel minder gelachen wordt, let maar eens op.

Nu is het wel zo dat ik misschien makkelijk lullen heb hoor. Ik heb geen behoefte aan een groter huis of een auto (laat staan een grotere) of mooiere (en dus vaak duurdere) spullen en ook heb ik (nog) geen kids rondlopen (scheelt ook héél veel hahaha). Nee uit dat soort zaken kan ik mijn geluk niet putten. Ik zit dus eigenlijk vrij simpel in elkaar hahaha.
Voor mij persoonlijk zit geluk in het lekker in m’n vel zitten, een goedlopende relatie met veel liefde, geluk én natuurlijk spetterende sex (al moet het terzijnertijd met een rollator), een familie - en vriendenkring om me heen waar ik op kan bouwen, vrije tijd om andere nuttige dingen te doen (zoals zingen of jullie pleasen met deze stukjes) en tussendoor veel, heel veel lachen. En weet je, dat kost op z'n tijd al genoeg tijd én energie (die ik er trouwens met liefde graag aan kwijt ben). Een tijd- en energieverspillende baan hogerop er nog eens naast wordt echt teveel van het goede. Het werk wat ik nu doe past bij me, doe ik echt heel graag, ben ik zoals eerder gezegd errrrrrug goed in, heb veel lol (lachen is zooooo gezond), haal er ruim voldoende voldoening uit en ook financieel kom ik er aardig mee rond (van werken word ik toch nooit rijk). Tel daarbij op dat ik werk met een net zo’n harde werker als mijzelf, die ook niet klaagt en waar het ook nog eens fantastisch mee klikt en je kan concluderen dat ik een fantastisch en zorgeloos leven heb !

Op de Ark van Noach zouden wij niet misstaan
Man en vrouw die liefde bovenaan hebben staan
Naakt & veilig drijvend op een groot krat van hout
Geen angst voor ‘n zondvloed of ‘n constructiefout.

Aan de hand van een fluistering die ons geleid
Over ontsnappende rivieren, vlak geplaveid
Opzichtig geduwd naar een ongekende richting
Zonder duidelijke kijk , zonder enige bezichtiging.

Dansen met lustige stormen, vrijen met getijden
Strelen van hete zonnen en het donkere verleiden
Hout en spijkers verbouwd tot een ondoorlatend fort
Waar kleur en rijk los van elkaar hetzelfde verwoord.

Jouw gelukkige lach, rustend op een kussen van stro
Bloedstollender en puurder dan de mooist belichte foto
Laat de verlatenen, wek de wakkeren, wis de treurnis
Wij scheppen samen het schip, waar liefde onze zee is.

De laatste blog over mijn liefdesleven en in tegenstelling tot de laatste 2 blogs, die behoorlijk down waren, is dit een ‘eind goed, al goed’-blog.

Ik zal eerst beginnen waarom ik dit eigenlijk allemaal zo in het openbaar opschrijf. Ik hoop dat mijn verhaal een houvast kan en zal zijn voor iedereen die net als mij, een aantal door verschillende redenen, mislukte relaties achter de rug heeft. Dat opgeven nooit een optie is, dat geduld echt een schone zaak is, dat goede vrienden heel belangrijk zijn, dat je altijd moet blijven geloven in en moet werken aan de liefde en de toekomst én dat er genoeg potentiële kandidaten rondlopen. Sommigen hebben de mazzel dat hun eerste partner meteen de laatste is, voor anderen duurt het wat langer en komt na een hele rits partners (en liters traanvocht) pas de ware om het hoekie kijken.

Dat laatste geldt dus ook voor mij. Groot voordeel is dat ik na elke mislukking wel weer iets heb geleerd. Zowel over vrouwen als over mijzelf als over wat voor soort vrouw er het beste bij mij past alswel hoe ik de relatie graag zie. En daar ga ik dan ook absoluut mee aan de slag. En dat ik op de goede weg ben bewijst mijn nieuwe relatie wel ; de vonken springen er van af !

Vanaf begin 2009 ben ik dus onvrijwillig weer vrijgezel. De klap is keihard aangekomen maar na een maand van verdriet en zelfmedelij heb ik mezelf weer spoedig opgericht, mijzelf met harde woorden toegesproken en meteen weer op een datesite geplaatst. In 2006/2007 een groot succes, dus waarom nu niet ? Ik bedoel, je kan blijven hangen in het sombere en langzaam heel oud worden doch, het leven is tekort. Mijn ervaring is : met afleiding draait de wereld weer wat lekkerder door !

Met dezelfde intentie en tekst als in 2006 (’’ jongeman is niet op zoek naar een relatie én niet op zoek naar sex maar wel naar gezelligheid en leuke dingen doen !’’) heb ik in een mum van tijd 3 leuke dates. Het leven is wéér een feest aan het worden en met de dag wordt m’n bloed gevoed met vertrouwen en zelfverzekerdheid en verbergt het gevoel van falen zich meer en meer naar de achtergrond.

Gek genoeg leer ik dit keer mijn huidige vriendin niet kennen via een datesite. Op een dag krijg ik een kort mailtje van een meisje. Ik kon haar niet en dacht ’’wat moet zo’n jong meisje nou van mij ?’’. Zij had echter mijn liefdesverdriet-blogs gelezen en zij vond het zo’n zielig verhaal, ze moest er op reageren.

Om een lang verhaal heel kort te houden, ik kom in contact met haar moeder en na een paar weken intensief mailcontact maken we een afspraak. Die avond is stilte een onbekende term, we praten honderduit over alles en nog wat, het klikt op een manier die ik nog niet eerder voor mogelijk heb gehouden en na nog een paar afspraakjes vraag ik haar op m’n knieën om verkering (‘’ik hou van duidelijkheid !’’). En … tot op de dag van vandaag heb ik van deze vraag geen spijt (en zij ook niet !). Ik ben met de mooiste en meest sexy vrouw al een tijdje (voor mij doen dan) de allergelukkigste man op aarde. Ik en mijn vriendin bedanken al onze exen hiervoor hahaha.

Nogmaals, ik hoop dat iedere relatie-slachtoffer wat heeft aan dit verhaal en dat iedereen er kracht en vertrouwen uit put. Als ik het kan …

IK BEN EEN RIJK MAN ! Laat ik daar eens mee beginnen. Ik heb eigenlijk alles wat m'n hartje begeerd : een huisje, een vaste baan, een spaarrekening, een redelijke gezondheid, Hyves en echt fantastische vrienden om mij heen. Zij hebben mij er echt doorheen geholpen de afgelopen 3 weken, die zoals nu iedereen wel weet een hel voor mij waren. Bij deze bedank ik echt iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen. Zonder jullie ...

Omdat ik nu regelmatig de vraag krijg hoe het met mij gaat, hier het vervolg van mijn persoonlijk drama die denk ik voor velen zeer herkenbaar is. Wie heeft er in zijn of haar leven geen liefdesverdriet gehad ? Dat zijn er denk ik niet veel ...

Verleden week zondag was absoluut de moeilijkste en zwaarste dag. Geloof me, als er een inslaappil op m'n nachtkastje had gelegen had ik 'em ingenomen. Noem het zwak, noem het een vlaag van verstandsverbijstering of een kortsluiting in m'n bovenkamer.
Mijn vermoeden dat ze ander heeft klopt en door die ontdekking en bevestiging knakte er iets in mij. Nadat we elkaar zondagavond over de telefoon hadden gesproken voelde ik mij nog viezer, nog gebruikter, nog meer vernederd, ingeruild als een ding, verward, onbegrip over hoe iemand dit een ander kan aandoen, in de val gelopen en totale onbegrip waarom ik dit (weer) moet doorstaan. Chaos in m'n kop dus en ik zag het nut van dit leven niet meer.

De diepte van de ravijn zag er aantrekkelijk uit, maar springen is toch een tweede ding. Wel is het mij duidelijk geworden dat ik liefde heel intens beleef (zeker met haar) en de pijn er ook naar is. Ik denk dat zij absoluut niet weet hoeveel ik van haar hield en zelfs nog hou (!). En wat dat betreft is het misschien wel allemaal beter zo. Aan de andere kant, misschien was zij zo gewend geraakt aan de intensiteit dat toen het ietwat minder werd zij haar conclusie trok. O ja, nog steeds plagen er genoeg vragen m'n hersenen. Antwoorden zal ik nooit krijgen en met deze onmacht zal ik moeten leren leven. In ieder geval is het wel duidelijk dat ik mij in haar heb vergist. En als je nagaat dat juist zij bang was dat ik vreemdgaan zou gaan of zou overlopen naar een ander ... hoe ironisch is dan de afloop ?

Nu ik het diepste en zwartste van m'n ziel heb gezien en de meest intense pijn in m'n 38-jarige leven heb mogen ervaren kan het alleen maar weer beter gaan. Zaterdag zelfs de zin en en de energie gevonden om op stap te gaan om daarna naast een bloedmooie vrouw in slaap te vallen. Geloof me, dat voelt zo goed. Enne, voor de goede orde, die vrouw is een goede vriendin van mij en wij hebben echt alleen maar geslapen. Ja, dat kan !

De grootste vijand is het alleen zijn, dan gaan de gedachtes toch weer heel snel naar haar. Dan gaat er geen minuut voorbij zonder aan haar te denken. Je leert er mee leven op een gegeven moment. Een remedie daartegen is afleiding en daar ga ik de aankomende tijd zeker naar op zoek. 2009 zal mijn jaar worden, alsook 2010, 2011, 2012 etc ... Iemand zin in een saunaatje ?

Wordt vervolgd ...

De vorige blog eindigde ik met een nieuwe vriendin. Ik heb Redhair2 in 2007 dus via het daten leren kennen. Het klikte eigenlijk direkt vanaf onze eerste date en ik dacht echt ‘zij is de 100% de ware’. Dacht ja, want zij zag het, totaal onverwacht, na 1 jaar en 8 maanden toch iets anders. Het relaas hieronder heb ik ongeveer twee jaar geleden geschreven (januari 2009), bijna direkt nadat zij er een punt achter had gezet.

Ik kan alvast verklappen dat ik ondertussen al een tijdje uit het diepe dal ben, maar dat zal te lezen te zijn in één van de vervolgen. Ook zal ik een blog wijden aan het ‘waarom’ ik dit alles hier zo openbaar.

==================================================

Waarschijnlijk wordt dit de moeilijkste blog die ik ooit heb geschreven ... althans, dat hoop ik want dat zou betekenen dat ik over tig jaar wél een heel gelukkig (gezins)leven heb.
Ja vaste lezers, het is zover : 'm'n lieve vriendin' is na 1 jaar en 8 maanden verkering nu 'ex' geworden. Nummertje 3 in 5 jaar kan ik ook al niet gelukkig maken. De voortekenen lieten zich al optekenen en ik ben daar stekeblind voor geweest, had dit niet zien aankomen.

We waren een gouden stel, pasten echt bij elkaar in bijna alles en we waren samen zo sterk als een betonnen muur. Liep het eerste anderhalf jaar zeer soepeltjes, de maanden erna doemden er echter wat vijanden op zoals tijdgebrek en onzekerheid en daar zijn we, zoals nu blijkt totaal verkeerd mee omgegaan. Ik heb gepraat als Brugman maar een vrouw is daar over het algemeen heel hard in, als het niet gaat dan gaat het niet. Hoe mooi en gelukkig het eerste anderhalf jaar ook was, ze is niet te vermurwen, je praat tegen een muur en begin nou vooral niet over 'een kans' want dat schijnt iets heel geks te wezen. Enige vorm van vechtlust en wilskracht ontbreken en je vraagt jezelf af hoe diep haar liefde voor mij nou eigenlijk heeft gezeten ?
Tegenwoordig moet alles snel snel snel. Even een dal in en het is meteen 'ja sorry hoor, maar jij kan mij niet gelukkig maken en ik jou niet en ik zie ook geen toekomst tussen mijn dochter (5jr.) en jou. C'est la vie.' 'That's life, zo is het leven.'
Pffffff, wat een crap. Zo is het leven helemaal niet ! In het leven is het normaal dat je vecht voor elke centimeter meer wat je wil om zo een stuk sterker en wijzer (samen) het pad verder te bewandelen. Of zie ik dat nu fout ?

Voor mij persoonlijk begint liefde één grote leugen te worden. Uitdrukkingen als 'ik mis je' , 'voor mij ben jij de ideale man' , 'ik hou van je' , 'een leven zonder jou kan ik me niet indenken' etc ... allemaal leugens als je nu achteraf terugdenkt. Wat moet ik in de toekomst nog geloven wanneer een vrouw dat tegen me zegt, wat moet ik met dat soort complimenten ?
Ja ik ben bang voor de toekomst wat relaties betreft. Misschien ben ik er wel zo één die gewoon voor altijd vrijgezel zal blijven. Heeft ook zo z'n voordelen, ik geef toe.

Opeens heb je weer meer tijd over en in dit soort rouw- en verwerkperiodes vliegen bij mij altijd de kilo's eraf. Bij nummertje 1 (2003) 10 kilo en bij nummertje 2 (2005) zelfs 12. Wat nou Sonjabakkeren ? Laat de ander de relatie verbreken en je past weer de kleding van een aantal jaar geleden. Geweldig !

Ja ik ben bang voor de toekomst wat relaties betreft. Hoeveel keer zal er nog 'liefdesverdriet' op mijn menu staan ? Geloof me, na een aantal desillusies wordt de pijn er niet minder op. Sterker, naar mate je ouder wordt lijkt het steeds harder aan te komen en de pijn elke laatste keer weer te overtreffen.

Had ik het net over voordelen van een verbroken relatie, ik heb er nog één, maar dan voor anderen. Ik ben iemand die meteen aan iedereen verteld dat het over & uit is, hoe, wat en waar. Hebben we dat maar gehad ! Wat ik al zei, de afgelopen 5 jaar is dat dus 3 keer gebeurd. Wat dat betreft ben ik een plaag voor m'n omgeving hahaha. Maar misschien zorgt mijn miserabele liefdesleven er wel voor dat zij juist meer waardering hebben of krijgen voor hun eigen relatie. Heeft het toch nog nut.

En nu ... nu is het uithuilen, afsluiten, alles wat mij aan haar doet denken verwijderen, mezelf bij elkaar schrapen, kijken of het lukt om weer enig plezier in het leven te vinden en niet te lang blijven hangen in deze negatieve spiraal. Zoals een familielid altijd zegt : 'er zijn meer vrouwen dan kerken', ik zal er dus maar vanuit gaan dat er daar buiten een heel leger vrouwen op mij wacht. Ik laat me graag veroveren ... of toch maar eens bidden ?

Voorlopig geen trein. Door de vermoeidheid reikt de kou ondertussen m’n botten. Ik heb echt geen zin om te wachten dus dan maar een taxi. Een rib uit m’n lijf maar ja, ik wil naar huis, warmte van m’n dekbedje, en heerlijk nagenieten van deze onbekende maar o zo welkome adrenalinestoot.

Ik zie de taxichauffeur weer kijken. Dit keer geen nieuwsgierige blik, meer één van het jaloerse soort. En begrijpelijk want naast me, half in m’n armen, ligt een oogverblindend glazen engeltje ontspannen haar roes uit te slapen. Met m’n vingers glij ik door haar blonde haar en masseer voorzichtig teder haar hoofd. De zoen was al onverwacht, onmogelijk te omschrijven wat er door me heen ging toen ze met mij ook deze taxi instapte. Voor mij iets totaal nieuw en onderweg stromen er vragen binnen als ‘hoe heb ik dit voor elkaar gekregen’ , ‘waarom is ze mee’ en ‘ze zal toch niet met MIJ willen vrijen’. Vooral de laatste vraag zorgt voor enige spanning in en bij mij. Weet je hoelang het geleden is ?

Thuis. Ik schenk wat te drinken in terwijl zij op de bank ligt, nog steeds meer slaperig dan wakker. Ik geloof niet dat ze nu nog enige lichamelijke activiteit … de gedachte maakt mij in ieder geval weer wat relaxter. Ik fluister in haar oor dat ze beter van de bank naar m’n bed kan verhuizen om zo lekker in slaap te vallen. Als een stier die reageert op een rode lap stof, in één keer zit ze recht overeind : ‘hééé ik ben niet voor niets meegekomen naar Zoetermeer’. Wankelend staat ze op en ik zie meer en meer kledingstukken op de grond terechtkomen en meer en meer huid te voorschijn komen. Slik !
Nu kan ik een hele mooie beschrijving oppennen, hoe fantastisch sensueel onze lichamen op elkaar reageren etc. maar … door de spanning, de vermoeidheid en teveel drank wordt het echt helemaal niets hahaha. Sorry ! Wel vallen we als een blok in slaap … ik met de breedste  glimlach die ik in tijden niet heb gehad !

Als ik zeg dat zij m’n eerste one-night-stand is … hoef ik denk ik niet uit te leggen wat er is gebeurd na het wakker worden.
----------------------------------------------------------------------
Deze succesvolle eerste date, waar ik toch argwanend aan ben begonnen heeft mij over de streep getrokken om verder te kijken in date-land. Het brengt mij in plaatsen waar ik zelfs nog nooit van had gehoord en bij namen als Christa, Marjolein, Manon, Jeannette, Nasinda, Nadia, Monique, Carin, 1-tje waar ik de naam niet meer van weet, Yo en An. Stuk voor stuk, alle 12, lieve en mooie vrouwen en ik maak genoeg mee om er nog een aantal blogs mee te vullen (maar zal dat maar niet doen). De meesten zie ik meer dan één keer, sterker met sommigen heb ik zelfs intens en intiem contact tot aan verliefdheid aan toe. Daten is voor mij in die periode een lifestyle, elke vrije minuut gaat op aan een vrouw want naast de dames waar ik mee date zijn er natuurlijk nog nieuwe gegadigden. Je zou kunnen zeggen dat ik enigszins verslaafd ben.

Natuurlijk is de aandacht leuk, natuurlijk is het leuk wanneer iemand jou leuk vindt, maar het zijn vooral de verhalen die me boeien. Iedereen heeft nl.een verhaal, de één zeer dramatisch, de ander wat minder en gelukkig zijn er ook nog lachwekkende verhalen. Zo heb ik toch echt verschrikkelijke dingen gehoord die het daglicht niet kunnen verdragen of wat te denken van een date die net een paar uur weet dat ze zwanger is en niet eens van haar eigen vriend maar van een vriend die eens meedeed met een triootje !

Het daten brengt mij in restaurants, bars, door vergeten huissleutels op het dak van een huis (en das hoog hoor), op een reggae-festival in Geel (België), een wereld van gelukkig getrouwde vrouwen maar nu wel weer eens een beurt willen, een tot vakantiehuisje omgebouwde tram, een kermis onderdaks in een grote hal, verschillende bedden, verschillende soorten sex en uiteindelijk zelfs weer in een relatie in 2007.

Wordt uiteraard ook weer vervolgd ...

Ik heb de kleinste sterren van de helderste hemel geplukt om als fijn sprankelend toverpoeder over haar hypnotiserende lijf uit te strooien. Ik heb haar gewillig en ontspannen lichaam met helzwarte rozen besprenkeld en met natuurlijke oliën laten sidderen. Ik heb haar tegelijkertijd God en de duivel laten zien in een trip zonder geestverruimende middelen. Ik ben de illustere passant die haar heeft geleid naar antwoorden van onbekende vragen. Ik ben DE MAN !

Ik ben … een enorme fanstast én leugenaar als ik dit romantische boeketreeksverhaal op deze manier heel stoer en macho zou afmaken hahaha. Het loopt nl.een heel klein beetje anders …

Met achter mij een slingerend lint van auto- en lantaarnpaallicht rijd ik Rotterdam uit. De taxichauffeur kijkt mij via zijn achteruitkijkspiegel een beetje onderzoekend aan. Iets wat mij nu totaal niet boeit. Ik heb mijn, door goedsmakende bacootjes, benevelde gedachtes al in z’n reverse gezet : hoe heb ik dit in hemelsnaam voor elkaar gekregen ?

Achter haar schreeuwt de klok op het gemeentehuis 3 uur in de morgen. We zitten buiten op een terras in de kou op de plek waar we deze spannende avond zijn begonnen. Voor m’n gevoel alweer uuuuuuren geleden en wat was ik zenuwachtig (al gaf ik de kou de schuld van het trillen) :

Na ieder 3 bacootjes kwamen we wat losser en voordat we het wisten vertelden we elkaar in samengevatte vorm ons levensverhaal. Zij, eind 20, en haar ex waren op vriendschappelijke voet uit elkaar gegaan. De koek was op en ze hadden er allebei vrede mee. Voor haar brak een moeilijke tijd aan daar ze 5 jonge mondjes te voeden had. Pittig dus. Gelukkig paste er eens in de maand een goede vriendin op de kids zodat zij wat stoom kon afblazen in het uitgaansleven. Voor de gein had zij zichzelf nu eens op een date-site geplaatst om eens te bekijken wat daar rondloopt. Het viel haar tegen totdat ze mijn foto zag, een foto met daarop ondeugende ogen en een lekker bekkie met een zelfbewuste uitstraling (haar woorden). Met een blowtje op en een vriendin naast haar durfde ze het aan om een beknopt en brutaal berichtje te sturen : ‘x-tje daten ?’. Na het doorsnuffelen van haar profiel en een bewonderende blik naar haar foto antwoordde ik brutaal terug : ‘Oké’ met daarbij m’n telefoonnummer. Diezelfde avond prikten we de datum van vandaag. Ik was zelf verbaasd hoe snel én hoe makkelijk het ging.

Om er geen praatsessie op na te houden zijn we na het terrasbezoekje een bar in gegaan. Normaal houd ik niet zo van house en bijhorende mixen maar ik moet zeggen, de bacootjes hebben hun werk gedaan, het lichaam voelt los (al ziet het er waarschijnlijk nog steeds houterig uit), gêne heeft plaatsgemaakt voor ‘ik zal dat jonge grut eens laten zien wat dansen is’ en met zo’n mooie vrouw naast me – ik heb letterlijk menig man z’n nek zien verdraaien – word ik overmeesterd door een golf van zekerheid. We drinken, we dansen, we dansen dirty, alle ogen zijn op ons gericht en ik waan me als Patrick Swayze in z’n beste jaren hahaha.
Altijd belangrijk voor het stappen : goed eten ! Een wet waar Brenda zich deze avond niet aan heeft gehouden en waar ze een paar uur later voor moet boeten. Lopen gaat moeilijker, praten vormt zich tot slowmotion mompelen en wat klanken zonder klinkers, het lijkt het einde van een verrassend en sexy avond.

De klok trekt zich niets aan van het uitgaanspubliek en zijn gelal en werkt onverstoorbaar door. 10 over 3. Tegenover mij zakt Brenda meer en meer onderuit, ze lijkt geen last te hebben van de kou. Als ze nou maar niet in slaap valt, denk ik angstig. Ik voel me een beetje verloren. Gelukkig gaan de ogen weer open en ik pak die kans om mede te delen dat we maar beter afscheid kunnen nemen, het is mooi geweest en ook ik kan niet meer ontkennen dat de drank geen invloed op me heeft.
Met moeite hijst ze zich uit de stoel en bewijst, ondanks de staat waarin ze verkeerd, een goede gastvrouw te zijn : ‘ik ga pas naar huis als jij weg bent’. We lopen ehhhh strompelen in stilte het Stadhuisplein af richting Rotterdam Centraal totdat ze opeens stokstijf stil blijft staan en … ’héééé lekkere vent, zoen me, ik wil dat je me zoent, nu !’. Voor diegene die mij niet kennen, ik ben nooit zo snel (mocht je denken dat dit allang gebeurd was). Ook ik blijf nu staan, eigenlijk meer verbaasd over het feit dat ze nu redelijk nuchter klinkt terwijl ze nog geen 5 minuten geleden in slaap leek te dommelen. ‘Lieverd, ik heb kouwe lippen, doe daar wat aan, zoen meeeeeeee !’. Tegen zoveel nuchterheid kan ik geen nee zeggen natuurlijk.

Voor het eerst na ruim een jaar voel ik eindelijk weer de maffe magie van een zachte tong. Achteraf kan ik constateren dat deze tongzoen een hele belangrijke is geweest ! Nee ik overdrijf echt niet. Deze avond, deze zoen … de geboorte van een nieuwe ik, een nieuwe periode, een nieuwe mijlpaal !

Dit saaie verhaal wordt wederom morgen vervolgd …

Metrostation 'Beurs' in Rotterdam. 4 november 2006. Tochtig, beginnend koud en voor de zekerheid een half uur te vroeg. De ene na de andere metro stopt om te lossen om er snel weer met een nieuwe vracht vandoor te gaan. Aan hun passen-zonder-pauze te zien lijkt iedere passagier wel haast te hebben. In één ongeregisseerd beeld het georganiseerde jachtige stadsleven gevangen.
Vanaf een bankje observeer ik de gezichten, de lichamen, de loopjes, de stemmen en de opvallende trekjes om zo in een paar seconden een onmogelijk stripverhaal van die persoon te kunnen schetsen. Ik bedenk mij dat ook ik slachtoffer ben van ogen en onbegrensde beeldvormingen. Zouden ze zien wat ik hier doe ? Dat ik behoorlijk nerveus ben ? Dat ik een badhairday heb ? Heb ik niet teveel van dat lekkere luchtje opgespoten ? Shit, heb ik nou m'n tanden gepoetst voordat ik wegging ? Sukkel, waarom heb je nou niet ff je nagels geknipt ? Had ik toch niet beter die andere broek ... Ik word gek van dit wachten, waar blijft ze dan ? Volgens mij ben ik zelden zo zenuwachtig geweest, echt niet leuk meer ! Waar ben ik aan begonnen ?

Kleine onzekere jongeman alleen in een grote drukke stad. Ik wil mee met de stroom, de metro, de trein, de fiets, thuis zijn, deur dicht, bakkie, alleen voor de buis of achter m'n veilige computer en... 'F*ck hééé, doe ff normaal man, dat heb je juist al veel te lang gedaan. Leef !'
Tien voor negen zegt de klok. Nog 10 minuten. Het is druk in m'n hoofd. Onzekere gesprekken, angstige zenuwen, vooruitlopende scenario's (wat als ...), verleden vol exen, niet leuk meer dit. Ik grijp terug naar een jaar medidatielessen en adem gefocust en bewust rustiger in en uit. Het lijkt te helpen want bovenin keren de vaste denkpatronen terug op hun basispositie. Dat bewijst het passeren van een lekker kontje wel hahaha. Om nog relaxter te worden vraag ik mezelf af hoe ik hier in vredesnaam ben beland en bovenal ... waarom ?

Nadat Curlyhair op de laatste dag van samen een weekendje weg (notabene haar cadeau voor mijn 35e verjaardag) mij in het laatste uur op een terras in Ootmarsum mededeeld dat zij een leven met 1 partner niet zit zitten (lees het vorige blog er op na) heb ik het helemaal gehad met vrouwen. Wat volgt is een soort van sabbatical voor ruim een jaar. Je zou zelfs bijna kunnen zeggen 'geheelonthouder' want in dat jaar ben ik maar 2 keer sexueel actief met een ex-vriendin (waarvoor dank !). Denk nou niet dat het jaar 2006 een rouwjaar wordt. Halverwege vier ik m'n 2-wekelijkse vakantie met vrienden in Spanje en aldaar vind ik mezelf weer 100% terug. Het devies wordt 'lang leve de lol en lachen waar je maar kan'.
In oktober plaats ik een meesterzet, iets wat ik misschien wel eerder had moeten doen, iets wat m'n leventje totaal op z'n kop zet : ik 'verkoop' mezelf via een datingsite. In het profiel geef ik duidelijk aan dat ik geen trek heb in een relatie of sex (uit mijn mond ? hahaha). Het enigste wat ik wil is de deur uit, lol trappen, veel lachen en leuke (adreline-verhogende) activiteiten ondernemen. Is toch niet teveel gevraagd lijkt me ?

Het is eind oktober 2006 en er staan allang niet alleen maar desperate people ingeschreven. Het is nu een makkelijke ontmoetingsplek voor mannen & vrouwen wiens kennissen & vrienden thuis vastzitten met/aan moeder-de-vrouw & kids en geen tijd, geld, zin of energie hebben om bijvoorbeeld nog eens te gaan stappen of een concertje te bezoeken. En om nou alleen te gaan ? En oké, natuurlijk blijft het spel tussen beide sexen ook leuk en verleidelijk (zeker bij 'game-over'). Datingsites zijn dus gewoon een uitkomst, zeker wanneer je een beetje verlegen bent (yep, like me !) en het uitgaansleven al vaarwel hebt gezegd.

Nog steeds wacht ik. Het is tochtiger en kouder op het station en nog meer mensen lijken in- en uit te stappen. De zenuwen hebben plaatsgemaakt voor irritatie. Het is ondertussen namelijk 5 voor half 10. Zou ik bij deze eerste date al in de zeik genomen zijn ? Ik wist het, het ging ook allemaal veel te makkelijk van de week. Ze klikte me aan voor een chatje : 'X-tje daten' en nog geen 5 minuten later staat gekrabbeld op een verdwaalde lege bankafschriftenvelop : 'Brenda', 4 november, 21:00 uur, 'Beurs' . Zelfs voor een romantische film is dat echt te weinig materiaal.
Ik besluit nog 1 metro af te wachten om daarna maar teleurgesteld af te druipen. Die metro komt, gaat, ik kijk naar rechts, naar links, naar ... heeeeeee, wat is dat voor een beauty die in de verte de trap komt afgelopen ? Heel lang donkerblond haar, bruine laarsjes, groen jasje met een bontkraag, slank. Toevallig datgeen wat Brenda van de week had doorgegeven. 'Ahhh nee joh, dat kan niet, dat zal inderdaad wel toeval zijn. Zo'n mooie vrouw haalt normaal haar neus voor mij op.' Ze nadert rap, ergens lijkt ze wel op de foto die ze mij heeft doorgestuurd maar toch ook weer niet. Ik twijfel, doe niets, geloof nooit dat...ik wacht op het moment van passeren, klaar om in ieder geval een glimp van haar achterste op m'n netvlies vast te leggen. Plots stopt het spijkerende geluid van hakjes op de stenen vloer. Ik kijk op : 'Hoi ben jij Mars ? Ik ben Brenda. Sorry dat ik te laat ben, ik heb de bus en zodoende de metro gemist en heb me uit de naad gelopen. Ik heb geen voeten meer over, zullen we ...?'

Wordt het een 'hot date' of een 'cold shower' ? Wordt vervolgd ...

Stelling :

Gaat een relatie kapot door persoonlijke onzekerheid of is de onzekerheid een voorgevoel van wat komen gaat ?

Een heftige vraag die mij veel heeft bezighouden na voorgaande relaties die door de andere partij is verbroken. Nog altijd weet ik het antwoord niet. Wat gebeurt er met mij als ik weer eens word overvallen door die onzekerheid : nou, ik transformeer in een ander, nogal onprettige persoon. De ziekelijke symptomen zijn : neurotisch, paranoia, zenuwachtig, achterdochtig, angstig, wantrouwend en slechte nachtrust. Tel daarbij op dat ik een gevoelsmens ben en je kan alles ‘keer 2’ doen (slapen … wat is dat ?). Ik weet het, het is allemaal vrij heftig en open (en waarschijnlijk voor velen wel herkenbaar ?). Maar tsja, ik heb wat dat betreft niets te verbergen hoor. Het is ook een stukje mij !

Wel vraag ik me af waar het vandaan komt. Ben ik er mee geboren (bedank ik bij deze m’n ouders maar meteen hahaha) of zal het ergens begonnen zijn :
- een erfenis uit m’n verlegen en stille jeugdjaren ?
Ik weet het, het klinkt bijna als een utopie hahaha. Ik en stil & verlegen ? Geloof me, ik durfde tot zeker m’n 16e jaar bijna geen vrouw in de ogen te kijken zonder een rooie boei te krijgen. Gelukkig kan een mens zich in de loop der jaren ontwikkelen tot wel een vlotte babbelaar … ook tegen vrouwen hahaha.
- zijn de angst en onzekerheid geboren door vriendinnetjes in de middelbare schooltijd, die mij toendertijd vrij snel weer opzij schoven ?
Ik denk zelf dat mij dat een belangrijk negatief effect heeft opgeleverd. Neenee, geen medelijden a.u.b. Ik was gewoon veel te lief, veel te onschuldig, veel te bleu en veel te groen. Wist ik toen maar wat ik nu weet … alhoewel, dat wil ik de dames ook weer niet aandoen hahaha !
- of is de zweer uitgegroeid tot iets onuitroerbaars na 2 mislukte relaties in m’n begin 30-er jaren ?
De eerste heeft 3½ jaar geduurd (met Blackhair). Ik kreeg niet wat ik nodig had (liefde & sex) en werd een zeer onprettig & onzeker (en daardoor een nog onprettiger) mannetje. De tweede (Curlyhair) heeft het 7 maanden met me uitgehouden en viel me (met recht ?) de laatste maanden aan op mijn onzekerheid. Ik moest daar iets aan doen, aan werken. Helaas, voor ik überhaupt een slag kon maken was het al over & uit.

Toch heb ik doorgezet en ik ben een cursus ontspanning & meditatie gaan volgen. Hier heb ik veel aan gehad en ben er een stuk wijzer en rijker van geworden. Toch zal de virus ‘onzekerheid’ voor altijd in mij blijven zitten. Het zit nu eenmaal als een om-de-zoveel-tijd-weer-opengaande-oester in m’n systeem en zal zich om de zoveel tijd weer laten zien … helaas.

Eigenlijk werkt het als een domino-effect : zelfvertrouwen bouwt zich op, bouwt zich nog meer op … tot SKYHIGH. Valt het kwartje de andere kant op, dan smelten de lagen net zo snel weer als sneeuw voor de zon. Vooral het laatste geval is moeilijk omkeerbaar (ik spreek voornamelijk in relationele sferen).

Maar goed, twee knock-outs dus, die er zodanig in hebben gehakt dat ik geen vrouw meer kon zien. Het waren voor mij rare wezens die niet aan mij waren besteed. Pas anderhalf jaar na de laatste klap ben ik mij weer eens een beetje gaan roeren in de markt. En hoe ! Na de eerste date zag ik het licht, werd met elke date zekerder en zekerder tot ongekende hoogtes en heb daar behoorlijk gebruik van gemaakt (let wel : geen misbruik). Maar dat is te lezen in de volgende blog : ‘Mijlpaal V : LEEF !’.

Kees ! Een lange slungelige jongen waar ik zes jaar mee in de klas zit op de lagere school. Door één keer blijven zitten is hij één jaar ouder dan de anderen en zes jaar lang de langste van de klas. Er is bij mij jammergenoeg niet veel blijven hangen van die tijd, wel dat ik als verlegen en meisjesschuw jongetje altijd een beetje jaloers op hem ben. Nee niet om zijn 1-kop-groter-zijn maar op zijn omgang met alle meisjes uit m'n klas : populair, altijd relaxed, altijd grappig en zelfs beschermend. Zo wilde ik ook wel zijn ...

Na de lagere school zoekt iedereen zijn richting, zijn idealen, zijn 'zijn'. Voor Kees pakt dat niet goed uit. Kees is dood na een zeer turbulent leven, Kees zoekt maar vindt 'het' niet of … kan je zeggen dat hij het met zijn beslissing tot zelfdoding juist wel heeft gevonden ?

Toen en nu ; ik ben altijd nieuwsgierig wat er van de mensen van toen nu geworden is. Hoe zouden bijvoorbeeld mijn oud-klasgenoten er nu uitzien ? Zouden ook zij zulke persoonlijke ontwikkelingen hebben doorgemaakt als ik ? Zijn ze überhaupt goed terechtgekomen ?
Ja het kriebelt meer en meer en in 2004 kan ik mezelf niet langer meer bedwingen. De zoektocht naar 18 jongens en mei... ehhhhhh mannen en vrouwen begint. Het zouden er 20 moeten zijn maar voor Kees zijn overlijden is er al eerder een jongeman veel te jong overleden. Op ± 20-jarige leeftijd onvrijwillig met z'n auto tegen een boom. Zo'n kort zinnetje, nu 7 keer overgelezen, het klopt zoveel jaren later nog steeds niet ...

Ik vind bijna iedereen vrij gemakkelijk terug, met dank aan schoolbank.nl en google. Toch blijf ik met één brandende vraag zitten : het verhaal van Kees. Het hoe, wat, waar en vooral waarom ? Niemand weet het precies. Na een lang tijdje wikken en wegen doe ik het, ik schrijf zijn zus Curlyhair begin 2005 op voorzichtige wijze aan via bovengenoemde site, en tot mijn grote verbazing schrijft ze me niet maar bélt ze me terug.
Het wordt een openhartig gesprek waarin zij veel vertelt over haar broer, hoe heftig hij leefde en hoe hij aan zijn eind is gekomen (uit respect laat ik dat hier achterwege). Voordat we ophangen hebben we een date ! Hahaha, ja dat lees je goed. Ook zij is op dat moment nl. vrijgezel dus hell (fijne woordkeuze hier), waarom niet ?

Een paar weken later :

Vanuit het treinraampje zie ik haar en WAUWWWWW, wat een krullen, wat een lach, wat een kanjer ! Het is voor mij liefde op het eerste gezicht en gelukkig heeft ze ook nog eens een open, lief, sociaal en fantastisch karakter. Precies wat ik zoek.

Om een smeuiig verhaal wat in te binden, na 7 maanden verkering én stuiteren is het sprookje alweer over ('zij ziet het leven met één partner niet zitten'). Ik ben er echt kapot van, gebroken en weer een illusie armer doch een bizar verhaal (inclusief ontmoeting) rijker.

Tussen haakjes, de reünie in 2005 verloopt super. Bijna iedereen is er, iedereen doet zijn/haar verhaal (tip : met blow ben je langer aan het woord hahaha), iedereen is gelukkig aardig terechtgekomen en echt, ik kan het je aanraden.
Door het noodlot zit er wel een zwart randje om deze dag : door iemand die het drinken én rijden niet kon laten hebben we een paar maanden voor de GROTE dag met veel verdriet afscheid moeten nemen van wederom een oud-klasgenoot ... (en nog zo'n fijne woordkeuze).

Wordt wederom vervolgd ... zucht. Dan weer een stukkie vrolijker, dat beloof ik je hahaha.

Ook de relatie met Blackhair is geen succes, al duurt het toch nog tot oktober 2003. Dit houdt in dat ik met haar m'n langste relatie ooit heb gehad ... tot op de dag van vandaag. 3¾ jaar maar liefst en de spaarzame leuke periodes daargelaten, het is een hel ! Ik wist eigenlijk al na een paar maanden, dit kan niets worden.Echter, nu heeft de liefde mij in zijn macht en van uitmaken kan geen sprake zijn, in mijn ogen.

Ik zal er niet te diep op ingaan maar het komt erop neer dat ik nogal veel aandacht vraag (lees: liefde en sex). Tjsa, krijg ik dat niet dan ontstaan er langzaam meer en meer problemen, irritaties en ruzies. Juist iets waar ik een hekel aan heb. Tel daarbij op dat praten niet haar sterkste instrument is, althans niet over gevoelens, en dan is er uiteindelijk maar één oplossing. Gek genoeg heeft zij er een punt achter gezet, genoeg van het steeds maar terugkerende gekrakeel over hetzelfde ding. Voor beiden een hele zware last minder en beiden weer lekker vrij. Het is de beste beslissing van de relatie en precies op tijd. Ik ben er nl. behoorlijk aan onderdoor gegaan. Over deze ‘steeds maar terugkerende persoonlijke onzekerheid’ komt binnenkort nog een blog !

Deze ‘foute’ periode voelt voor mij aan de ene kant aan als een straf (voor het vele verdriet wat ik m’n ex Redhair heb aangedaan) en aan de andere kant als een leerproces. Ik weet nu iets beter wat ik wil van een vrouw en dat ikzelf ook best wel eens in de spiegel mag kijken. Ook al heb ik alles gegeven, blijf ten alle tijden respect en begrip tonen en houdt de ogen geopend ; werkt het wel of werkt het niet, gaan we door of stoppen we ermee ? In geschreven woord een stuk makkelijker gezegd dan gedaan ...

Nu anno 2011 heb ik gelukkig nergens spijt van, dus ook van deze relatie niet. Blackhair was een hele lieve hardwerkende drukke meid maar wel één die totaal niet bij mij paste. Of ik van deze herkenbare verkeerde keuze geleerd heb ? Lees het vervolg maar hahaha …

Gek genoeg is 1994 ook een mijlpaal. Niet zozeer omdat ik de relatie uitmaak met Redhair maar omdat ik in dit jaar, door het volgen van m'n principes, ontslagen word en werkloos raak. Ik weiger nl.mijn lange manen af te knippen.

Eehhh, voor de volledigheid, ondertussen woon ik al weer samen met een nieuwe vriendin en … o, sorry, dat is ondertussen na een week of 6 ook al weer over.

Maar goed, werkloos dus. Normaal niet het leukste wat je kan meemaken en ik lijd financieel gezien behoorlijk, maar ik grijp de vrijgekomen tijd aan om iets nuttigs te doen : ik reageer op advertenties in de krant om zo als figurant eens achter de schermen van TV & film rond te kunnen snuffelen. Iets waar ik zeer nieuwsgierig naar ben. Het bevalt mij prima en ik kom er zelfs samen met de heren van van Kooten & de Bie (‘Keek op de Week’) mee op televisie. Sterker, ook de Flodders zijn vereerd met mijn bezoek. En ja, dat geeft een mega-kick kan ik je mededelen hahaha.

Ondertussen is het contact met mijn lieve ex Redhair hersteld. Zij is zo gek op mij dat ze al mijn misstappen voor lief neemt. Liefde maakt inderdaad blind en doof …

Ook al hebben we officieel niets, we doen wel alles samen. Zeg maar alles wat een normaal stel òòk doet en we worden eigenlijk ook door iedereen weer als stel gezien. Vreemd ? Misschien wel, maar het loopt zoals het loopt en zo rijdt zij mij naar vele 'projecten' en wanneer het meezit mag ook zij figureren (waar we allebei op hopen).
Bij stomtoeval lopen we tijdens één van die opnames tegen een bodypainter op. Iets wat we van te voren niet weten maar er achterkomen na een gegeven lift richting Den Haag. Hier stapt hij uit met twee telefoonnummers rijker en wij 5 minuten later door een kettingbotsing, één Fiat Panda armer hahaha.
Om een lang verhaal korter te houden, we zijn vanaf 1995 regelmatig als bodypaintmodel te bezichtigen op vele Erobeursen. Een fantastische periode die ik niet graag had willen missen (zoveel bloot : paradijs bestaat hahaha). Het hoogtepunt is : een reclameposter die nu in m’n woonkamer te bewonderen is en waarop ik afgebeeld in verf sta, als een soort van 'engel'. Werkelijk waanzinnig !

Een paar jaar later :

Ik werk weer, ga nog steeds innig met Redhair om, af en toe nog wat figuratie- en bodypaintopdrachten en alles loopt gladjes kan je wel zeggen. Tot …

1999, ongelooflijk, nu alweer12 jaar geleden ! Uit het niets krijg ik een telefoontje van de vader van een vriendin. Hij is bezig met een lokale musical waarin ook m'n zus en haar toenmalige man aan meedoen. Of ik een beetje kan acteren en kan zingen ?
Zo'n 6 maanden later, ik ben dan al een maand op vakantie in Amerika geweest met m'n jongere broer, sta ik 3 keer op een groot podium voor een volle zaal in een echt theater in een grote stad ... met trillende knietjes hahaha. Nog nooit zoiets gedaan en dan, als in een film, sta je daar even een hoofdrol te spelen en dat is echt veel leuker dan een figurantenrol. Eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar je doet maar hè. Als ik iemand kan helpen hahaha ...

Via deze musical leer ik Blackhair kennen. Een 6 jaar jongere, energieke en spontane meid. Dit houdt wel het echte einde met Redhair in, al blijven we wel vrienden. Blackhair wordt mijn derde partner waarmee ik ga samenwonen én eind dit jaar, 1999 nog steeds, begin ik ook weer met een nieuwe baan. Alhoewel nieuw, ik keer terug naar het bedrijf waar ik in 1994 ontslagen ben. Het kan maf lopen. Laten we het maar een beloning noemen voor het harde werken. Je begrijpt, 1999 staat in m'n koppie gegrift.

Wordt ook weer vervolgd …

Je kijkt eens achterom en je ziet een hobbelige stoffige weg bezaaid met mijlpalen. De ene wat groter dan de ander. In mijn geval staan op veel van die palen de namen van ex-vriendinnen hahaha. Het makkelijke daarvan is dat ik nog aardig de jaartallen erbij weet en waar ik toen werkte of wat ik toen nog verder deed. Voor iemand met niet echt een bijster goed geheugen erg makkelijk kan ik je vertellen.

Ben ik in m'n jeugdjaren nog enigszins een verlegen stil onzeker jongetje (ja, echt waar) die het liefst op z'n zolderkamer zit, vanaf 1988 komt daar een verandering in. Zo zoek je in een groep kaartende jonge gasten op een veldje een vervanger, om voor een weekie je krantenwijk over te nemen, en voordat je het weet vormt er zich een groep jongens en meisjes om jou heen waar ik één van de oudste ben ( toen dus 18 ). Wauw, ik hoor ergens bij !

De groep wordt groter en groter want die neemt die weer mee en die weer die. Mijn zelfvertrouwen groeit met de groep mee én ik durf zelfs tegen meisjes te praten zonder een rood hoofd te krijgen. Iets wat ik daarvoor als een utopie zag. Ik ontweek ze liever en dan vooral de knappelingen hahaha.
In de jaren erna smijt ik een groot gedeelte van die verlegenheid in de prullenbak, leer ik te praten en te luisteren, ontdek ik meer en meer wat zeker zijn inhoud (en erg goed aanvoelt) en kom ik er achter dat door gebruik van gel, haarlak en een föhn je haarcoupe er een stuk appetijtelijker uit kan zien hahaha.
Mijn vader ziet deze ontwikkeling met lede ogen aan : van een braaf doch toen al koppig scholiertje die altijd in z'n boeken zat (ehm ehm) naar een langharig getattoeërde geoorbelde eigenwijze feestende rebelse en te vroeg met school gestopte jongeman die nu al denkt alles te weten over het leven. Sorry Pa.

De ene mijlpaal bezorgt vaak de volgende en zo ook hier want zonder bovenstaande metamorfose zou ik nooit één van m'n grootste liefdes in m'n leven hebben ontmoet. Nou ja, misschien ook wel maar ik zou waarschijnlijk nooit het lef en de zekerheid hebben gehad haar mee uiteten te vragen. Nu dus wel, ook al is het via een nieuwjaarskaart hahaha !
Je weet op het moment van een ontmoeting met een onbekende, bij het elkaar de hand geven en jezelf voorstellen, nooit hoeveeel invloed hij of zij op je verdere bestaan zal hebben. Zo had ik nooit durven dromen dat ik een ¾ jaar later zou samenwonen met deze prachtige roodharige dame (Redhair) in een zelfgekocht appartementje in een grote stad.

Het is 1992, een jaar vol veranderingen die ik niet snel zal vergeten. Een jaar waarin we 'thuis' verlaten, waarin je beseft hoe duur brood, beleg, drank en wasmiddel eigenlijk is, wat voor soort belastingen er allemaal wel niet bestaan en hoe moeilijk het is om het dagelijkse feesten achter je te laten. De tijd is aangebroken om volwassen te worden, om te gaan voor een steady burgelijk huisje-boompje-beestje voortbestaan.

Helaas, je raadt het al, rebelleert elke hersenkwab zich tegen dit idee. Ik bega wat misselijkmakende misstapjes, zink dieper en dieper in de loopgraven van m'n eigen emotionele oorlog en kwets iemand onverdiend hard. Juist zij, die zo ontzettend veel van me houdt. Ik weet niet eens meer of ik ooit m'n excuses heb gemaakt, bij deze dan (nogmaals ?): SORRY !

Het is duidelijk, tegenover haar stond een gigantische zakkenwasser en de grootste lul, die ook nog eens dacht alles wel te weten en nog lang niet uitgefeest was. Met meer geduld, rust én verstand in m'n kop had het sprookjesachtig mooi kunnen ... nouja … misschien ?!

Wordt vervolgd …

Geschreven naar aanleiding van een verbroken relatie.

In licht beschonken toestand lukt het me toch nog de sleutel in dat verdomd smalle gleufje te krijgen. Het is medio maart, donker en triest en volgens mij is het al 2 uur 's nachts geweest. Zo leuk als de avond geweest is, zo totally f*cked up voel ik me nu. Bij het binnenkomen is meteen het 'vrolijke masker' op de kapstok gehangen en kan ik me weer voelen als voordat ik wegging. Noem het maar verward, zoveel emoties en gedachtes strijden om de 1e plaats. Je zoekt een houvast, een lichtknopje, iets of iemand die de kettingen voor je losmaakt. Het gevecht in m'n kop wordt heftiger, sneller, lelijker, gemener, voller en onhoudbaar. Het is wachten op een gewenste 'error error ... system overload', dat alles stopt en ik kan genieten van een stilte die alleen op het kerkhof is te verkrijgen.

Hoe ik ook wacht, eerst staand, dan zittend en uiteindelijk liggend op bed ... het gaat maar door en door. Weer een slapeloze nacht in het vooruitzicht. Er weer overdag als een oververmoeide zombie bij lopen en wetende dat de dagen erop net zo zullen verlopen. Ik haat mezelf for being such a pussy, ik haat alle negatieve gedachtes en denkbeelden en nu haat ik zelfs de drank (wat op zich al uniek is hahaha).

Waar ik de kracht of het inzicht op dat moment vandaan haal weet ik niet maar ik sta op uit bed om een minuutje later met een shaggie en pen en papier terug te nestelen op het nog warme plekkie. Mijn sterke punt is schrijven en daar MOET ik nu maar eens een wapen van maken. Niet eens om aan te vallen, meer ter verdediging. Eigenlijk wil ik opschrijven wat liefde is, wat het voor mij betekent en hoe ik het uit om er achter te komen wat en of ik iets fout doe. Je moet toch wat doen zo midden in de nacht ?!
Net zo wazig als m'n slaapkamerlicht is m'n denkvermogen, wat in mijn geval niet altijd een belemmering is. Ik vraag me af wat de heftigste vorm van liefde is. Het antwoord is natuurlijk (en) vrij simpel : de liefde van een ouder voor zijn of haar kind. Deze is onvoorwaardelijk (uitzonderingen daar gelaten). Het ergste wat je dus mee kan maken is het verliezen van je kind.
Ik heb zelf geen kinderen, zal nooit helemaal kunnen weten of voelen wat zo'n onmenselijke tragedie inhoud maar begrijp echt wel dat dat het ergste is wat je helaas kan meemaken. Mijn liefdesverdriet valt daarbij echt helemaal in het niets.

Vanuit dit verdriet heb ik het gedichtje geschreven wat te lezen valt in m'n vorige blog. Het is geen poëtisch hoogstandje (wat in beschonken toestand ook niet mogelijk was geweest) en door het lezen van de nieuwsbrieven van de stichting 'Cliniclowns' komt het ook niet helemaal uit het niets. Toch heb ik het de weken daarna vele malen teruggelezen en heb ik zo misschien op die manier m'n eigen houvast gecreeërd : de negatieve energie relativeren met het allerergste.

Een andere kant van deze onvoorwaardelijke liefde is dat je als ouder het beste voor hebt met je kind en misschien dat ik vanuit die gedachte inderdaad niet paste in het plaatje van m'n ex. Nu ben ik op een punt gekomen dat ik kan zeggen : 'het zij zo, ik heb m'n best gedaan en dat was in haar ogen niet goed genoeg'. En dat mag !

Stapje voor stapje vind ik m'n weg naar het lichtknopje en voel me absoluut gesteund door m'n vader en m'n moeder die, ondanks wat misstapjes in m'n leven, onvoorwaardelijk en zielsveel van mij houden en waar ik altijd terecht kan. Voor mij (en ik hoop voor alle kinderen) zijn zij de basis waar ik liefde heb (mee)gekregen, heb geleerd en ... waar ik uit voort ben gekomen.

Wordt vervolgd ...

Klein meisje
In een te groot bed
Zing nog eens een wijsje
Vol vrolijkheid en pret
Klein meisje
Grote ogen, onwetende lach
Zing, dans, doe gek
Vandaag
Jouw dag
Alles mag.

Een clown
Met rode neus weet
Misschien wel
Je laatste dag
Lach en grinnik
Door gekkigheid of een scheet
Je vader filmt
Je moeder stilt
Jouw lachende traan
Vereeuwigd in beeld.

2 dagen later :
Geen slangen meer
Geen kleren meer
Geen grinnik meer
Geen meisje van 6 meer
Een ballon stijgt
Een ster
Aan de hemel schijnt
Stemmetje van 6
Zal nooit meer
Zingen voor mij.

Onder je
Ouders'tranen
Lig je
Met voor hun
Een steen met
Een gedichtje :
' Sluit je ogen voor het slapen gaan
en wens een nachtvol mooie dromen ...
tot het wakkere geluid
van de haan.'

 

Oude kale krachten
Krakend
Over kreukelige paden

Stalen pedalen wachten
Schakend
Langs falend wegdek en gladde bladeren

Bos & brug, lanen & grachten
Zaligmakend
Bij elke trap het warme thuis benaderen

Ongehoorde gedachten
Malend
Door vloekend pijn en vurige graden

Eeuwig pratende machten
Afvragend
Wie zal wie nu smalend kunnen schaden ?

In het park graaft, naar ik aanneem, een zwerver in een vuilnisbak. Alles wat onderin ligt zal zo te zien boven eindigen en wat boven ligt weer onderin. Af en toe zie je z’n hand richting de emotieloze kauwende mond bewegen. Ik moet zeggen, voor een zwerver ziet hij er eigenlijk niet eens zo vies uit. Stond vroeger de term ‘zwerver’ nog synoniem voor, op z’n zachtst gezegd, tot op de huid versleten kleding zonder ook maar één plekje zonder vlekje, een haardos waar je geen gel in doet maar juist er uithaalt en een geur waar menig stinkdier juist zo ver mogelijk van zou wegrennen. Tegenwoordig hebben ook zij waarschijnlijk genoeg was- en opfrisoorden.

Iets verderop stoeit een vader op z’n hurken met zijn foto-camera om zijn eendjesvoerende, naar ik aan neem,  vrouw & kind vast te leggen in miljoenen pixels. Als Pa dan eindelijk de controle over het stukje techniek teruggewonnen heeft, zijn de stukjes brood al verdwenen in menig tevreden eendenbuikje en loopt de kleine uk ze achterna. Zo aan haar wijdgespreide handjes te zien, een poging om er één als speelvriendje mee naar huis te nemen .

In de hoek van het park groeit een aantal jonge gasten van 2 al snel uit naar 8 (we hebben het hier dus niet over hun leeftijd). Het wordt me al snel duidelijk dat ik ergens midden jaren 90  beter een kledingzaak had kunnen beginnen met een ruime keuze aan petjes en van die te lage poepbroekken inclusief een cursus sta-op-trek-met-je-been-en-ga-heen !
Ik ben trouwens allang opgehouden met mij aan dat soort modegrillen te ergeren hoor. Kijk eens wat wij in de jaren 80 aan hadden, daar schaam je je nu toch ook voor hahaha ...
Maar goed, ondanks hun flex-bad-box-image-look raapt opvallend genoeg één van hen, toch het door de wind meegenomen lege broodzakje van de grond (nog van het stel met kind) en dumpt het ‘gelijk één basketbal in een vuilnisbak’. Dunk !

Over het bruggetje schuifelt een oud krom vrouwtje met aan weerskanten twee tassen met zo te zien veelsteveel boodschappen. Net als ik denk ‘ waarom dragen oude vrouwtjes toch altijd lange jassen ’ en ‘ dat kan niet goed gaan ’ struikelt ze bijna over één van de tassen. Om erger te voorkomen laat ze automatisch de tas uit haar hand schieten, haar hand zwaait als die van de koningin en al zoekend naar een onzichtbare steun in het luchtledige en met veel mazzel, valt ze eigenlijk met haar rug tegen de leuning van de brug.

Zich weer een beetje opgericht schrikt ze van de mensen die haastig op haar aflopen : de zwerver, het stel met kind, de achtling en ik. Ze deinst iets achteruit maar uit onze vragen blijkt al snel hulpvaardigheid. En geloof het of niet maar met z’n allen lopen we met het oude vrouwtje mee naar haar huis, die niet ver van het park af staat. Twee van die jonge gasten dragen de inderdaad te zware tassen, de zwerver ontfermd zich over het oude vrouwtje door arm-in-arm mee te sloffen, de man van het stel vindt het zo’n grappig gezicht dat ‘ie er foto’s van moet maken en ik ... ik denk ‘een mooier verhaal dan dit kan ik zelf niet verzinnen’ en ‘interview’ nieuwsgierig de hulptroepen :
De zwerver blijkt helemaal geen zwerver te zijn, maar een kauwgomkauwende man die op zoek was naar z’n trouwring, die waarschijnlijk van z’n vinger is afgegleden tijdens het weggooien van een leeg bakkie patat. Het stel is geen stel, maar hij is een door haar ingehuurde fotograaf. Zij is net gescheiden en ze had zoiets van ‘ laat ik eens wat geks doen, ik wil over een paar jaar zien hoe gelukkig ik toen was ; eindelijk van die klootzak af ‘.
En die jonge gasten zijn gewoon jonge gasten maar wel met een toekomstdroom : als het kan hun brood en onderdak verdienen met muziek maken en optredens ; rijk hoeven ze er niet van te worden. Thuis bij het Omaatje laten ze horen over genoeg talent te beschikken. Misschien met wat andere kleding kan het ... hahaha.
En ik natuurlijk. Een gewone jonge vent die er misschien vervaarlijker uitziet dan hij in werkelijkheid is. Iemand die graag schrijft over datgeen wat hij meemaakt of ziet en … af en toe ook wel eens een miskleum maakt als het gaat over het oordelen van mensen.

Zie hem leggen, de zielige stumper. Bevend op z'n bed, ingepakt onder een stapel dekens en dekbedden. In z'n hoofd voelt hij een aanhoudende reeks van bombardementen, z'n neus loopt ongewild spontaan leeg, z'n ogen prikkelen (misschien door de gassen ?), geluiden komen hard binnen en z'n hele lichaam lijkt gevoeliger dan normaal. Alles duidt er op : het is oorlog ! Hij weigert echter over te geven en draait zich snel om, op zoek naar ... ja naar wat ? Naar afleiding ? Naar hoop ? Naar een houvast ? Naar antwoorden ? Naar hulptroepen ?

Er zit niets anders op dan vol te houden. Hij moet sterk zijn. Van ellende besluit het lichaam ook nog eens verschrikkelijk te gaan transpireren. Fijn, onder zoveel stof. Hij heeft het niet meer. Hij vraagt zich onderwijl af wie hij mag bedanken voor deze barbaarse straf. Mocht hier een eind aan komen dan zal hij deze meneer of mevrouw in eigen persoon ruimschoots belonen grrrrrr. Dat dit nog bestaat ?

Hij moet toegeven, het was ook een beetje z'n eigen schuld. Iets teveel gewerkt, iets te slecht gegeten, iets te slecht voor zichzelf gezorgd. Maar ja, na zoveel vredige en gezonde jaren ga je automatisch denken dat je de hele wereld aan kan ... nou niet dus ! Hij werd wel onverwachts van achter aangevallen, laat dat wel wezen en op je 39e hou je daar geen rekening mee, laat staan een jaar later weer !

Echt niet te geloven, dat het toch zo kan escaleren. In overleg gaan of een compromis afsluiten ... forget it ! Gevechtstechnisch was het eigenlijk geniaal : een frontale aanval zonder genade uit het niets op het juiste zwakke moment ! Petje af hiervoor. Jaja, je mag soms best wel eens bewondering hebben voor de vijand.

Dit is het begin van een gemene oorlog tussen mens en een voor het blote oog niet te ontdekken griepvirus waarbij alle trucs gepermitteerd zijn en alles uit de kast getrokken zal worden om deze survival, deze battle tot een goed einde te brengen.

Ik begin met een paar tabletten paracetamol ...

Elke 4 jaar stem ik op een andere politieke partij 

Maar ben al vanaf m’n jeugd voor dezelfde voetbalclub.

Wil minder voor de beeldbuis van de TV zitten 

Maar kijk voor de 138e keer de herhalingen van ‘The A-Team’ en ‘Knight Rider’.

Fiets voor de 12.387e keer zeiknat & vloekend door de regen

Maar verdom het om rijlessen te nemen.

Elke maand in het rood op m’n bankrekenning

Maar geef nog steeds met liefde geld weg aan goede doelen.

Weer een vlek in m’n vloerbedekking

Maar, heel eigenwijs, nog steeds geen laminaat willen.

Regelmatig terugkerende ‘jeugdpuistjes’ in m’n gezicht

Maar toch kan ik, heel fout, niet van de chocola afblijven.

Op het werk super opgeruimd, ordelijk & precies

Thuis mag een laagje stof, kleding op de bank en een afwas van een week.

Allergisch voor sleur

Toch rij ik al 9 jaar dezelfde route naar m’n werk.

Ik kan niet zo goed tegen herrie & lawaai

Maar toch is m’n favoriete muziek keiharde metal

Ach, verder ben ik een hele normale jonge vent hoor hahaha … geloof ik …

Lieve onmisbare vriend van mij,

Mentaal ben je gebroken, je bent van de kade geduwd, het krukje is onder je voeten vandaan geschopt en de put lijkt een gat in de grond zonder enig uitzicht op een bodem.
De mensen om je heen proberen je troost aan te bieden en je te laten relativeren. Alsof je daar nu net zin in hebt. Voor jou hoeft het allemaal niet meer, hel is niets vergeleken met dit leven hier & nu. Toekomstmuziek ? Ooit een andere partner ? Je lacht erom en je zegt dat die je nu echt helemaal niets doen, al staan ze naakt voor je in rijen van 24.
Je voelt je vies, verraden, begraven, een leeg omhulsel, dood. Dit laatste wil je eigenlijk ook zijn. Onzichtbaar, weg van hier, kunnen denken aan iets anders dan dit. Of was het maar allemaal achter de rug !

Heb jij geturft hoe vaak dezelfde gedachtes, dezelfde vragen ('waarom ?'), dezelfde scenario's en dezelfde flash-backs tot nu toe de revue gepasseerd zijn ? Ik weet het, waarschijnlijk 100.000-en keren ... als het er al geen miljoenen zijn.
Hoe is het toch mogelijk dat je je armen en benen met behulp van je hersens wel onder controle hebt maar je hart en je hersens zelf absoluut niet.

Een kakofonie van draaiorgels en speeldoosjes in je hoofd belemmeren je de nodige rust en het aanwezige vermogen positief te kunnen denken, laat staan zo te handelen. O ja, je anker is verdwenen, ik weet het. En ik weet dat je ‘t niet eens hoort als ik zeg dat er genoeg andere ankers liggen te wachten op een mooi en groot schip. Toch moet je me geloven. Ook ik, en nog velen met ons, zijn op die schroothoop geweest. Je voelt je een wrak, je loopt erbij als een wrak, je bent een wrak ... en iedereen mag het zien, weten en ruiken.
Maar ... ik ken je, je bent een f*cking winnaar. Jij geeft de strijd niet op ! Alleen moet je wel nog even die strijd aangaan ; zonder strijd geen winnaar. Hoor je me ?! ZONDER STRIJD GEEN WINNAAR !!! En mocht je het niet alleen afkunnen ... remember me and all your other friends.

Pak dan wel eerst ff een douche, you stink like ehhhh ... hell !
Afzender : een vriend !

Hij pakt trillend een pak melk uit de koelkast, lurkt er iets te enthousiast aan en langzaam vloeit er wat van het witte goud langs de zijkant van z’n onderlip z’n nek in. Kippenvel ! Op zijn weg terug naar de slaapkamer draait er een reuzenrad in z’n hoofd. Elke poging deze tot stoppen te zetten blijken niets waard en zijn totaal zinloos. Wat een heftige avond !

Nee, hij durft de slaapkamer toch nog niet binnen te lopen en haar nu onder ogen te zien. Zien hoe hij deze vrouw, zijn grote liefde, zijn allessie, zo heeft gekwetst. God mag weten hoe het zover heeft kunnen komen.

In de woonkamer neemt hij plaats in de grote fauteuille waar hij zich normaal koning voelt. Normaal ... hahaha, tsja ... was alles maar weer normaal. Was het maar een paar uur later …

Afgelopen jaar :

Elke dag komt zij om 18:15 uur thuis. Eten, wat TV kijken en naar bed en al ruim een jaar lang, op regelmatige basis als het moment weer daar is (door onregelmatige diensten kan dat niet elke dag), poogt hij haar op allerlei manieren te verleiden om intiem van elkaar te genieten. De ene keer een liefdevolle massage, de andere keer een verrassend etentje, elke dag complimentjes hoe mooi ze is, soms een klein cadeautje of gewoon iets mafs. Het mafste is misschien wel de outfit met hoed, laarzen en een string. Ja gelachen hebben ze wel, maar sex ... ho maar. Keer op keer, poging na poging, met als gevolg, hij raakt gefrustreerd en radeloos. Doet hij het niet lekker ? Is hij niet goed genoeg ? Houd ze eigenlijk nog wel van hem ?

Talloze gesprekken met heel veel vragen, echter weinig tot geen reactie terug. Ze weet het ook niet. Ze antwoordt regelmatig dat ‘ze moe is’ , ‘druk heeft’ , ‘geen zin heeft’ en ‘zo zit ik in elkaar’. ‘Punt !’, ze draait zich om en slaapt al voordat hij zichzelf goed en wel heeft ingewoeld en gereed maakt voor wéér een nachtje malen. Zijn zelfvertrouwen is gedaald tot ver onder het nulpunt, wat tevens gezegd kan worden over de gehele relatie. Stoppen is geen optie, hij is werkelijk waar tot op het bot zo gek op haar. Het idee dat zij bij hem weg zou gaan, dat zij ooit met een ander ... no f*cking way !

Afgelopen avond :

Deze avond wil hij haar compleet overrompelen : het hele huis is omgetoverd tot een waar liefdeskasteel, er is geen plekje waar de romantiek (of noodtoestand ?) niet van af druipt. De tafel in het midden valt bijna weg in zoveel bombast.

Tegelijkertijd met haar binnenkomst, natuurlijk gepaard met grote ogen, komt hij aangelopen met een glaasje van haar favoriete drankje. Het lijkt het begin van een perfecte avond waarin hij alles doet om haar maar te pleasen én lichtelijk te teasen. Hij heeft zelfs andere vrouwen geraadpleegd en boeken en internet gelezen. Dit alles om terug te komen in haar gevoel, to become man & wive, mates & lovers.

Het lijkt allemaal goed te gaan : ze heeft een sexy kort jurkje aangetrokken met diepe decolleté (wie teast nou wie ?) en ook het eten is voortreffelijk en zelfs gezellig. Na het eten even bijkomen met een sigaretje ... in elkaars armen en ze complimenteert hem voor het eerst weer eens.

Aangezien je een vrouw heet moet maken voordat het ijzer erin gaat tilt hij haar op en draagt haar de slaapkamer in. Hier heeft hij nog een verrassing voor haar. Op haar kussen ligt een envelop. Ze scheurt hem vol verwachting open, wordt warm bij de lieve woordjes die er waarschijnlijk in zullen staan. Ze leest hardop :

Lieve lieve vrouw van m'n dromen

Deze avond is zeer speciaal voor mij

De afgelopen 2 jaar heb je mij afgenomen

Mijn zelfvertrouwen, mijn zelfbeeld en daarbij

De dagelijkse lach die ik voor jou had

In 2 jaar kwijt, onderweg verloren

Ik stond op plaats 8, achter jou wekelijkse bad

Het is mij nu wel duidelijk, ik kan jou niet bekoren

Was ik inderdaad maar eerder gestopt

Je hebt me gemarteld, gesloopt

Je wilde niet luisteren, je hebt me gefopt

Het liefst had ik je nu in pek & veren gedoopt

Dit is het einde van ons, amen

Pak je spullen als de wiedeweer

Het is over, nooit meer samen

De rest van deze avond

In de haast van de storm, tussen het ongeduld van de zwierende boomtakken loopt een man met z'n 2 hondjes. Dagelijks zie ik ze voorbij schuifelen en hun vaste route aanhouden : via de groene zompige dijk, langs de oude kerk, voorzichtig de drukke weg oversteken en hun veilige thuishaven ingaan.

De man, stok in z'n hand om z'n manke been te ontlasten en een versleten pet ietwat schuin op z'n hoofd, is op leeftijd en ook de loslopende hondjes lijken, aan de manier van lopen te zien, niet de jongsten te zijn.

Ik kijk uit het raam en ondanks het voyeuristische gevoel geniet ik elke keer weer van dit tafereel. De ongestoorde rust tussen dit haastige leventje wat we leiden, de regelmaat, weer of geen weer, een plaatje wat compleet en bijna idyllisch oogt, wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn. Stiekem ben ik zelfs een beetje jaloers op het oude baasje hahaha.

Een paar weken geleden, ik zit aan m'n computertafel met het welbekende bakkie en peukie om wat schrijfwerk te verrichten en peins hoe ik een bepaalde gebeurtenis van m'n hersenpan richting het witte beeld vertaal. Automatisch kijk ik naar buiten. Ik zie het oude baasje weer. Het valt me op dat hij er dit keer magerder uitziet, de lijnen in z'n gezicht scherper, z'n ogen stralen niet en de tred lijkt nog trager. Ik kijk naar m'n beeldscherm, richt nog een keer m'n hoofd en merk dan pas op dat ik iets mis. Ik tel snel ... 1 ... 2 ... en ... zie je wel ... geen nummer 3.

Het op het oog oudste hondje, klein & grijs en net als z'n baasje ook wat manklopend, is niet meer, zal niet meer luisteren naar z'n naam en zal niet meer meelopen met z'n gabbers. Ik voel m'n keel opzetten, kippenvel overheerst en ik loop naar de badkamer om met een stuk WC-papier het overtollige vocht in m'n ogen weg te deppen.

Het schrijven laat ik voor wat het is, ik zet de computer uit en nestel mezelf op de bank om me te vermannen en denk 'waarom mogen de mooie dingen nou niet gewoon blijven, waarom moeten dingen veranderen, laat het toch lekker zo'. Maar ja, ook dat is het leven !

In de haast van de storm

Tussen het ongeduld van de zwierende takken

Loopt voortaan een oude man met 1 hond ... en hopelijk voor in de eeuwigheid !

Pijn ... m’n goddelijke kontje heeft weer eens behoorlijk geleden. Ik kom thuis na ruim 1½ uur fietsen met kouwe benen, een kouwe zak en kouwe handen. Vooral de laatste 2 tegelijk is een probleem (if you know what I mean). Toch kan zo’n rit een verademing zijn. Je hebt dan namelijk de rust om zonder afleiding wat belangrijke zaken door te nemen. Dit gaat trouwens niet op in de lente en in de zomer want dan geniet ik van de natuur in al z’n facetten : groeiend groen, piepkleine puppy-eendjes en zwaantjes, zuurstofhappende vissen in stil water, zachtstrelend zonnetje, scherende scooters, vliegende vierwielers en uiteraard de mensen ehhh nouja, de vrouwen.

Misschien ben ik te eerlijk, misschien nemen andere mannen dit mij ten zeerste kwalijk en  misschien ben ik gewoon een beetje een viespeukie maar zoals de meeste mannen (wij zijn geen heiligen) probeer ook ik bij m’n favoriete, fietsende sekse gekleed in een rokje meer te zien dan eigenlijk mag. Wees gerust dames, het is een zinloze onderneming want in zo’n korte flits zien wij echt niets en dat houden we ook zo. Gelukkig zijn de leggings ook weer helemaal in hahaha.

Na dit foute stiekeme gedrag volgt een korte observatie van houding, kleding en gezicht en puzzel ik er graag een leven of bestemming bij. Niet dat wat er in m’n koppie omgaat ook klopt, waarschijnlijk zelfs totaal niet, maar van er zo op los te fantaseren (en dat bedoel ik in de nette zin van het woord) is nog nooit iemand doodgegaan. Ik kwets niemand en, nog belangrijker, ongemerkt lijkt de weg achter mij sneller langer te worden.

Nu in deze kouwe maanden kom je een stuk minder tegenligsters met rokje tegen en, mits de wind goed staat, probeer ik de hersenen te gebruiken voor echt nuttige zaken. Meestal een zoektocht naar antwoorden : hoe kan ik m'n vriendin weer eens verrassen, hoe kan ik haar voorzichtig uitleggen dat zij in die discussie van gisteren toch echt fout zat, hoe pas ik al m'n afspraken en verjaardagen in m’n rooster, hoe hou ik iedereen blij, wat ga ik schrijven vandaag en hoe los ik ff de kredietcrisis op.

Eigenlijk heb ik het dus gewoon druk op de fiets, maakt niet uit welk seizoen. Het is keihard werken en ik ben blij als ik eindelijk weer lekker thuis ben. Tijd om op iets zachts te zitten, TV en peukie aan, relaxen en weet je ... die kredietcrisis en m’n vriendin zijn er morgen ook nog wel ...

Het begint 's ochtends al in bed, ik slaap door m'n wekker heen. Gelukkig word ik 10 minuten later wakker door een heftig onweer. Haasten haasten maar ik kan nog op tijd op m'n werk komen. Na een heerlijke verfrissende doch veel te korte douchebeurt merk ik dat m'n WC-kraantje lekt. Nou ja, dan maar meteen ff snel m'n badkamervloer schoonmaken, is dat ook maar gebeurd. Niet vergeten het kraantje dicht te doen. Zucht hijg hijg. Ik kan nog steeds op tijd komen ! Gelukkig heb ik gisteravond m'n werkkleding al klaargelegd, alsof ik al wist 'het wordt zo'n dag'.

Voordat ik de deur uitga rap m'n gordijnen open en ... SCHRIK ... aan de overkant van de straat zie ik de overbuurvrouw ook net haar gordijnen open doen ... in haar fel parkietgele pyama (of joggingspak ?). Ik denk, wat een mazzel dat zij mijn vriendin niet is brrrrrrr !

Beneden in de kelderbox merk ik op dat m'n fietsband plat staat. Welja, kan er ook nog wel bij. Gelukkig woon ik niet ver van m'n werk af en ik besluit er flink de pas in te zetten. Nee zeg, nog geen 500 meter van m'n huis blijkt de straat helemaal open te leggen, daar had ik met de fiets dus nevernooitniet doorheen gekend en had ik een omweg moeten nemen. Het engeltje op m'n schouder werkt nog goed zeg.

Eenmaal op m'n werk, ik denk ik ben vet te laat hè, maar hahaha, blijkt de prikklok door een stroomstoring stil te hebben gestaan. Niet lang, maar net lang genoeg, ik ben dus gewoon op tijd. Geweldig ! Ik zit net in de kantine uit te hijgen met een bakkie pleur voor m'n neus als m'n collega binnenkomt en ook een bakkie wil nemen. In plaats van een vol bakkie krijgt hij van de koffie-automaat een nog geen halfvol bekertje. Om te zien wat er aan de hand is met dat ding opent hij 'em en stapt net op tijd naar achteren om een plas heet water te ontwijken die d'r uit komt zetten. Zou hij ook een engeltje hebben ? Ondertussen geniet ik van de aroma van wat zal worden het laatste bakkie heerlijkheid van deze dag. Later op de dag zal een monteur het overlijden van de automaat bevestigen. Snik ...

De rest van de dag verloopt soepeltjes gelukkig, weinig gekke dingen. Nou ja, behalve dat m'n collega tijdens het lossen van een vrachtwagen een redelijk zware doos op z'n knie krijgt ... ehhhh, op die plaats stond ik nog geen 2 seconden geleden. Hahaha, dus toch geen engel voor hem. Geen paniek hoor, na een bezoekje aan de dokter schijnt hij binnen een week weer aan de slag te kunnen.

Thuis ruim ik een beetje op, wil stofzuigen echter, de slang blijkt verstopt te zijn. Tsja, dan maar niet stofzuigen. Rot hoor. Afwassen dan maar. Fuck, wasmiddel op. My lucky day today hahaha. Dat gaan we dus ook maar niet doen. Weet je wat, overmorgen komt m'n vriendin, eens kijken of ik haar zo ver ...

Vanavond trouwens naar haar toe met de bus. Nee ik val niet in slaap op de bank en ben net op tijd bij de bushalte. Althans, dat dacht ik want nergens een bus te bekennen. Heb ik weer zeker, is 't ie weer eens te vroeg gekomen.

Na een funny half uurtje wachten gaaaaaaaaap is daar eindelijk de bus. Onderweg komen we trouwens de andere (de te vroege) bus tegen ... in een greppel. Oeeeee, ik mag vandaag wel in m'n handjes klappen !

's Avonds in bed bij en met m'n vriendin (duhhhh), na ruim 3 uur sexen (ehhh, kan ook iets langer geweest zijn) naderen we het einde ... van de vrijpartij wel te verstaan. Positie : doggy-style en ik denk haar nog even hard te nemen met een aanloop van 30 centimeter, met de nadruk op 'ik denk' want in plaats van touchdown is het ouchhhhhhh DOWN ... Ik knal er naast en Junior (ja dames, het klopt, elke man geeft 'em een naam) slaat dubbel. Je begrijpt, het is au en over met de pret en na wat lieve troostwoordjes voor Junior en een peukie voor ons gaan we maar slapen, in de wetenschap dat ik het morgenochtend mag afmaken. Ongelooflijk, houdt het geluk dan echt nooit op ..?

De volgende dag, het is zondag en m'n vriendin oppert het plannetje op om eens naar de sauna te gaan. Slik ! Het idee bezorgt me al een erectie, laat staan daaro. Toch laat ik mij overhalen en ik kan niet anders zeggen dan 'het is echt superrelaxed'. O, en die erectie is uitgebleven want GELUKKIG, de gemiddelde leeftijd van de vrouwelijke bezoeker is 66. Geloof me, ik draag echt geen konijnepootjes, hoefijzers of andere geluksbrengers. Ik ben gewoon een mazzelaar, voor het geluk geboren !

's Avonds weer alleen thuis en eenmaal op bed hoor ik m'n onderburen toch een ruzie maken, iedereen mag het horen. Toch val ik uiteindelijk in slaap en droom over de onderbuurvrouw, die er tussen haakjes best mag zijn, en hoe ik haar opvang en troost en uitkleed en ...

TRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIINGGGG !

Gaaaaaaap, ooooooo, ik haat die f*ckwekker en ram 'em met een ferme dreun uit en direct realiseer ik me : ... het is gedaan met m'n geluk ! Het wordt weer zo'n dag ...

In de armen van je vader

Aan de hand van je moeder.

In de vleugels van verwondering

Aan de teugels van verbazing.

In de golven van kleuren

Op wolken van dromen.

In de inkt van het ongeschrevene

En op een statief van onwetendheid.

Onder deze paraplu van verwarring

… is liefde je enige houvast !

Vanuit een donkere en ‘n door mij veroorzaakte dikke buik zie ik eindelijk eens wat anders : licht ! Althans, ik doe m'n best om van dit fenomeen iets te zien ... als die rare bewegende en veel geluidmakende ‘apparaten’ nou eens ff opdonderen !

Ondertussen heb ik door, na het zo’n 12 keer gehoord te hebben, dat ik of een jongetje of een Marcel ben. Op dat moment weet ik nog niet helemaal of ik met één van de twee of beiden nou wel zo blij moet zijn. Ik krijg ook niet eens de tijd om daar rustig over na te denken, want op elke foto moet ik lachen als een model en mocht ik daar geen zin hebben ... kielekielekiele. Nu anno 2011 groeit er nog steeds geen haar onder m'n kin (en bedankt hè).

Na een aantal weken is het nieuwe er waarschijnlijk af en kan ik eindelijk eens relaxed vanuit m'n wiegie bekijken waar ik in  hemelsnaam ben beland. Het valt me op dat er steeds van diezelfde ‘apparaten’ om me heen fladderen, twee in totaal. De termen ‘papa’ en ‘mama’ komen ook steeds terug ??? Wie zij ook zijn, ik zal wel iets van een prins zijn ofzo : ik bel, zij komen … ik eet, zij ruimen … ik speel, zij wassen … ik plas, zij kleden ! Ik ben er al snel uit : dit is goed, hier blijf ik !

Het prinselijke gevoel wordt 2 jaar later wreed en zonder voorbereiding verstoord door iets wat kleiner is dan mij. Who the f*ck ... Ik hoor constant ‘meisje’ en ‘Angelique’. Ik trek me terug om de dingen eens te reconstrueren. Na een minuut of twee ben ik er uit en heb ik alles op een rijtje : 1 + 1 = .....ehhhhhhhh ....2. Zij klein, ik groot ... ik ben dus gegroeid. Oké, wat hebben we nog meer. Zij meisje, ik jongen. Mijn held Popey is ook een jongen én sterk … ik dus ook sterk. Ik zie mogelijkheden. We kijken het nog even aan maar als het mij niet bevalt ben ik hier weg hoor.

Met z’n tweeën beleven wij vele avonturen en wij hebben het prima voor elkaar zo ... denken we. Ondertussen zijn we 5 en 3 jaar oud wanneer onze ‘lijfwacht’ net iets te vaak over haar buik wrijft. Nieuwsgierig als ik ben voel ik zelf stiekem ook eens ... en ja hoor, they did it again ! Ongelooflijk hè, zijn wij niet goed genoeg ofzo ? Moet dat niet eerst met ons overlegd worden ? Het gezin de hoeksteen van de samenleving ? Is het cement dan niet de communicatie ?

Nou vooruit, ik ben vergevingsgezind en ik strijk m’n hand over m’n kleine hartje ... voor de laatste keer dan ! Veel wordt goed gemaakt, want het volgende prinsje is van dezelfde soort als ik : een jongen. En om te zorgen dat ‘ie wel luistert moeten we Dylan zeggen.

Nu, anno 2011, twijfel ik : hadden onze ouders een vooruitziende blik op onze toekomstige wereld of hadden zij toen al heel veel humor. Leg de beginletters van mij, m’n zus en m’n broer naast elkaar en je begrijpt wat ik bedoel hahaha. Ik zal ‘t binnenkort eens vragen …

Even voorstellen, ik ben Mars. Ik schrijf sinds 2 jaar ofzo al blogs op Hyves en vond het nu wel eens tijd worden om een wat breder publiek te verblijden. Het is een verzameling van maffe, gekke, serieuze, biografische, verzonnen, stomzinnige, goede en slechte verhaaltjes en gedichtjes. Hieronder staat m'n eerste blog die ik toendertijd plaatste (november tweeduizend-en-acht) en ik dacht, das best een mooie openingsblog om ook hier van start te gaan.

'' Disturbing The White.''

'Zoek een hobby' , zei m'n lieve vriendin laatst tegen me. Niet dat ik daar nou verlegen om zit, nee niet echt, ik heb alleen 2 keer in een jaar ofzo last van een down&out-gevoel (ook wel winterdips geheten) en geloof me, daar word je niet vrolijk van. Dit houdt in dat ik geen zin heb in huishoudelijke shit, geen zin heb om ook maar ergens naar toe te gaan, geen zin heb in onzinnige zaken, geen zin heb om grenzen op te zoeken en al helemaal geen zin heb om vrolijk te zijn. Tel dit alles bij elkaar op en je hebt opeens zeeën van tijd hahaha en das weer een voordeel. Het nadeel is daar een logisch gevolg van : hoe vul je in godsnaam die vrijgekomen tijd ..?

Goed, een hobby dus. Voor mij is schrijven gelukkig een 2e natuur. Ik hou een dagboek bij met foto's (so you better watch out hahaha) en ik heb een paar jaar geleden zo'n 150 bandbiografieën uitgepluisd en opgetikt. Over een tic gesproken hahaha.

Het is me al vaker gezegd : ‘ga bloggen joh’. Ja, das makkelijk gezegd hè want tsja, heb ik wat nuttigs te zeggen of te vertellen dan ? Ik betwijfel het. Toch zullen de mensen dat niet voor niets zeggen … o, wat valt dat kwartje weer snel bij me hahaha.

Wat ik schrijf leest makkelijk weg (hoop ik) en mensen willen nu eenmaal niet altijd ergens wat van leren of zelfs over nadenken. Ik zeg, dan zit je hier goed. Ik en m'n toetsenbord gaan het gewoon lekker simpel en luchtig houden (just the way I like it !). Verwacht geen sterke en/of superspannende fantasie-verhalen of meesterlijke (ver)wijsheden. Sorry dat zit er niet in, dat laat ik liever over aan mensen die daar voor geleerd hebben ... toch ?!

Ik ben benieuwd wie dit allemaal leest of überhaupt wil lezen, in ieder geval WELKOM on board and enjoy my world an' my (dirty)mind ...